دیوان شمس - غزلیات

مولوی

غزل شمارهٔ ۲۶۰۷

مولوی
آن ماه همی تابد بر چرخ و زمین یا نی خود نیست بجز آن مه این هست چنین یا نی
در هر ره و هر پیشه در لشکر اندیشه هر چستی و هر سستی آید ز کمین یا نی
آن رسته خویش خود دیده پس و پیش خود ایمن بود و فارغ از روز پسین یا نی
در هر قدمی دامی چون شکر و بادامی زین دام امان یابد جز جان امین یا نی
گر باغ یقین خواهی پس رخت منه بر ظن ظن ار چه بود عالی باشد چو یقین یا نی

درک و برداشت

هوش مصنوعی

درون‌مایه و پیام

این ابیات پرسش‌هایی بنیادین در باب هستی، معرفت و کیفیتِ حضورِ انسان در جهان است. شاعر با تکرارِ پرسش‌های تردیدآمیز («یا نی»)، خواننده را به تأمل در حقیقتِ اشیا و ماهیتِ تردیدها و یقین‌ها دعوت می‌کند. فضا، فضایی است حکیمانه و عارفانه که در آن مرز میانِ ظاهر و باطن، و حقیقت و خیال به چالش کشیده می‌شود.

مفهوم محوری، دعوت به رهایی از بندِ «ظن» و رسیدن به «یقین» است. شاعر نشان می‌دهد که جهان پر از دام‌هایی است که با ظاهری شیرین و فریبنده (مانند شکر و بادام) آدمی را گرفتار می‌کنند؛ تنها کسی که به حقیقتِ درونی دست یافته باشد، از این فریب‌ها در امان می‌ماند و به آرامشی پایدار در برابر ناملایمات و آینده می‌رسد.

معنای روان

آن ماه همی تابد بر چرخ و زمین یا نی خود نیست بجز آن مه این هست چنین یا نی

آیا آن حقیقتِ درخشان که همچون ماه است بر هستی و جهان می‌تابد یا خیر؟ و آیا این جهانِ مادی چیزی جز جلوه‌ای از همان حقیقت است یا نه؟

نکته ادبی: ماه در این سیاق استعاره از حقیقتِ مطلق یا نورِ الهی است.

در هر ره و هر پیشه در لشکر اندیشه هر چستی و هر سستی آید ز کمین یا نی

در تمام مسیرها و مشاغل زندگی و در میانِ هجومِ افکار گوناگون، آیا تنبلی و چابکی ناگهان و بدون پیش‌زمینه از گوشه‌ای بر ما ظاهر می‌شوند یا خیر؟

نکته ادبی: لشکرِ اندیشه تشبیهی است که بر کثرت و هجوم افکار در ذهن دلالت دارد.

آن رسته خویش خود دیده پس و پیش خود ایمن بود و فارغ از روز پسین یا نی

کسی که حقیقتِ رهاییِ خویش را شناخته و عاقبتِ کار خود را پیش‌بینی کرده است، آیا از اضطرابِ روزِ قیامت و سرنوشتِ نهایی، ایمن و آسوده‌خاطر است یا خیر؟

نکته ادبی: روزِ پسین کنایه از روزِ قیامت و زمانِ مواجهه با نتیجه‌ی اعمال است.

در هر قدمی دامی چون شکر و بادامی زین دام امان یابد جز جان امین یا نی

در هر گام از زندگی، دامی فریبنده و شیرین (همانند شکر و بادام) گسترده شده است. آیا کسی جز جانِ پاک و امین می‌تواند از این کمندِ نفسانی رهایی یابد؟

نکته ادبی: شکر و بادام نمادِ لذت‌های دنیوی و ظواهرِ فریبنده هستند.

گر باغ یقین خواهی پس رخت منه بر ظن ظن ار چه بود عالی باشد چو یقین یا نی

اگر به دنبال رسیدن به مقامِ یقین هستی، تکیه‌گاهِ خود را بر گمان و حدس قرار مده؛ زیرا گمان، هرچقدر هم که منطقی و عالی به نظر برسد، هرگز با یقینِ قلبی برابر نیست.

نکته ادبی: باغِ یقین استعاره از جایگاهِ آرامش و اطمینانِ قلبی است.

آرایه‌های ادبی

استعاره آن ماه

اشاره به حقیقتِ درخشان و الهی که منشأ نور و آگاهی در جهان است.

تشبیه دامی چون شکر و بادامی

تشبیه لذت‌ها و فریب‌های دنیوی به مواد شیرین و خوراکی‌های خوش‌طعم برای نشان دادن اغواگری آن‌ها.

اضافه استعاری (تشخیص) لشکر اندیشه

اندیشه‌ها به لشکری تشبیه شده‌اند که هجوم می‌آورند و بر ذهن مسلط می‌شوند.

ردیف یا نی

تکرار واژه پرسشی در پایان هر بیت که فضای تردید و جست‌وجوی حقیقت را تقویت کرده است.