دیوان شمس - غزلیات

آن چهره و پیشانی‌ات باعث شد که من در وادی حیرت و سرگردانی مقدس فرو روم و حتی ایمانِ متعارف و ظاهری‌ام به تزلزل بیفتد؛ ای ماه زیبا، بگو بدانم تو شبیه کیستی و به چه کسی تعلق داری؟

من از خود بی‌خود شده و عاشقِ خدا هستم و در جمعِ مردانِ راه حق نشسته‌ام؛ بیش از این از اسرارِ عالم چیزی نمی‌دانم و تنها پرسشم این است که تو ای ماه، از آنِ کیستی؟

من همزمان هم بنده و هم آزادم، هم در ویرانگی و هم در آبادانی به سر می‌برم؛ هم دلی ندارم و هم غرق در شادمانی‌ام؛ ای ماه، تو بگو به چه کسی می‌مانی؟

هر جسمی که به کمال برسد، به جانِ حقیقت تبدیل می‌شود و به وادیِ وارستگی و قلندری می‌رسد؛ چنان‌که فرد همزمان از قیدِ مومن یا کافر بودن می‌رهد؛ ای ماه تو شبیه کیستی؟

خوشا به حال کسی که با چشمی بینا و بصیرت، قدم در دریای بی‌کرانِ معرفت می‌گذارد؛ ای ماهِ زیبا، تو بگو که به چه کسی می‌مانی؟

مایه افتخار و مباهات من تویی، از این رو دیگر از عشق‌های مجازی و طعنه و مسخره کردن‌های مردم فارغ شده‌ام؛ ای ماه، بگو تو به که می‌مانی؟

من از آن سویِ چرخه روزگار و اسبابِ مادیِ این دنیا عبور کرده‌ام؛ ای معشوق، تو نام و القابِ مرا پاک کن و محو ساز؛ ای ماه، تو به که می‌مانی؟

آن کسی که بر عشق و عاشقی که قامت‌اش از غمِ دوری خمیده است، می‌خندد و او را مسخره می‌کند، از این خنده چه بهره‌ای می‌برد و چه چیزی به دست می‌آورد؟ ای ماه، بگو تو به که می‌مانی؟

ای شمسِ حقِ تبریزی که در آشفتگی‌های عطرآگینِ عالم، جان و جهانی را با حضورِ خود شور می‌بخشی؛ ای ماه، تو بگو که به چه کسی می‌مانی؟