دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که خردِ ظاهریِ مرا از میان می‌بری و در عینِ حال، دارویِ تسکینِ خودآگاهیِ دنیویِ من هستی؛ من همچون خمِ شرابی هستم که تو در درونِ من همچون باده‌ای در حالِ جوشیدن هستی.

آغاز و انجامِ هر چیز تویی، ظاهر و باطنِ عالم تویی؛ تو هم فرمانروا و پادشاهی و هم آن کسی هستی که راه را برای عاشق باز می‌کند و خبرِ رسیدنِ تو را می‌آورد.

تو هم خوش‌رفتاری و هم تندخویی؛ هم دل می‌سوزانی و هم دلداری می‌دهی. مانند یوسف زیبا و دلربایی و در عین حال، گاهی خود را از من پنهان می‌کنی.

تو بسیار شاداب و سرزنده و زیبا و دل‌انگیزی؛ همان‌طور که عقل در مغز جای دارد، تو در وجودِ من حاضری و همچون حلقه‌ای که در گوش جای می‌گیرد، با من پیوندی جدایی‌ناپذیر داری.

تو هم دور هستی و هم نزدیک‌ترین کس به منی، هم پیش‌رویی و هم بیش از حدِ تصور؛ هم می‌توانی همچون مارِ خطرناک باشی و هم نیش و نوشِ زندگی، هر دو از جانبِ توست.

ای کسی که داراییِ عقل و تعلقاتِ بی‌خویشتنان را می‌ربایی و ای گنجینه‌یِ عارفانِ بی‌نوا؛ خدایا چقدر حالِ آن عاشقان خوش است در آن لحظه‌ای که تو آن‌ها را در آغوش می‌گیری.

وقتی که با خردِ ظاهری‌ام بیدارم، مدام در حالِ بحث و کشمکش و فریاد هستم؛ اما وقتی از شرابِ عشق مست و بی‌خود می‌شوم، سکوت و صبوریِ عمیقی وجودم را فرا می‌گیرد.