دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، از پرتو لب‌های سرخ تو، حتی بر روی سنگ‌های بی‌جان نیز نوری تابانده شده است و از هیاهو و شورش زلف‌های تو، در هر گوشه و کناری جشن و غوغایی برپاست.

در بهشتی که از زیبایی تو ساخته شده، در زیر سایه‌ی درختانِ آن، در هر سویی ساقی‌ای و در سویی دیگر حوری‌ای حضور دارد که فضای آن را بهشتی کرده‌اند.

از عشقِ شرابِ معرفتِ تو، در هر سو جانی عاشق قرار دارد که همچون آب انگوری که در خُم محبوس شده باشد، در بندِ عشقِ تو اسیر گشته است.

هر صبحگاه، عقلِ منطقی در برابر شورِ عشقِ تو دیوانه می‌شود و از شدتِ مستی و شیدایی، بر بامِ ذهن و اندیشه می‌رود و طنبور می‌نوازد.

ای خوشا به حال آن شهری که عشق، پادشاه آن باشد؛ چرا که در چنین شهری، هر کوی و برزنی همچون بزم و هر خانه‌ای مانند مجلسِ جشن و سرور است.

از کنار عبادت‌گاهی (دیر) می‌گذشتم که کشیشی پیش آمد و به خاطر عشقِ تو، به نشانه‌ی طلبِ وحدتِ الهی، ناقوسِ کلیسا را به صدا در می‌آورد.

در اثر تعلیماتِ آن مرشد، هر جا که وجودِ شیطانی و تاریکی بود، به حکمتِ ادریس بدل شد و در مصاحبتِ آن پیرِ ظاهراً کافر (که از نظر شریعت، طرد شده بود)، شبِ تاریکِ جهل به سپیدیِ کافور و روشناییِ هدایت مبدل گشت.

از آن کشیش پرسیدم که این حال و مقام را از چه کسی داری؟ گفت از پادشاهی که خود هم عاشق است و هم معشوق، و هم یاری‌دهنده است و هم یاری‌یافته.

آن پادشاهِ شیرین‌سخن و لطف‌بخش، شمس تبریزی است که جانِ هر دوست‌داری را پرورش می‌دهد و در هر دوره‌ای، مایه‌ی شور و هیجان و دگرگونی است.