دیوان شمس - غزلیات

چرا از مرگ بیمناک هستی، در حالی که جان تو ازلی و ابدی است؟ وقتی که نور پروردگار در وجود تو می‌تابد، چگونه ممکن است که در تنگیِ گور محدود و زندانی شوی؟

شاد و مسرور باش، زیرا به واسطه آن گوهرِ وجودیِ محبوب، تمام هستی مانند طلا ارزشمند شده است. اگر تو نیز معشوقی این‌چنین والا و عزیز داری، نشان بده که کجاست.

تمام وجود من در دریای عشق و خوشی غرق شده است؛ ای بزرگوار، تو چرا با چهره‌ای درهم‌کشیده و عبوس با من مواجه می‌شوی؟

در ساحتِ معنا و عالمِ بی‌پیرایه، تنها مستیِ عشق و شادمانی جریان دارد. ای شیخ! تو که در بندِ دلتنگی هستی، چرا با غم و اندوه همراهی می‌کنی؟

این‌قدر اندوهگین مباش و تا کی می‌خواهی سوگوار باشی؟ اگر طالب فیض و بخشش ما هستی، سرانجام باید هم‌مسلک و هم‌رنگِ ما شوی.

ای محبوبِ جان، به برکتِ پرتوِ وجود تو بود که جانِ من به این مرتبه از دانایی رسید. به نامِ خداوند، ای استادِ بزرگ، تو چه پیمانه‌هایی از معرفت در دست داری.

ای شمسِ حقیقتِ تبریز، تو همانندِ شیرینیِ خالص و گوارایی هستی که به جهان می‌پاشی. تو با تیرگی و ناپاکی‌ها در نمی‌آمیزی، زیرا همچون دریایی از زلالی و صفا هستی.