دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که حجاب‌ها را از پیش چشم برمی‌داری، بنگر که چه شوری در جان من به پا کردی؛ تو هم دل من بودی و هم با رفتنت جانم را ستاندی، بگو ببینم دیگر چه چیزی برای من در این جهان بر جای گذاشتی؟

تو خورشیدِ عالم‌تابِ هستی و سلطانِ تمامِ پادشاهانِ جان؛ اگرچه با بی‌اعتنایی‌ات مرا سرگشته و بی‌هوش کردی، اما باز هم می‌پذیرم و می‌دانم که این بی‌مهری تو نیز از سرِ مصلحت است.

ای سلطانِ جان، سرانجام همه را به ضیافتِ عشقِ خود دعوت کردی و با لطف و بخششِ بی‌کرانت، تمام نیازها و حاجاتِ آنان را برآورده ساختی.

هر سنگِ بی‌ارزشی را که در دست گرفتی، به لعل و گوهری درخشان بدل کردی و هر پشه‌ی ناچیزی را که پرورش دادی، به جایگاهی رفیع مانندِ همای سعادت رساندی.

ای جانِ من، تو برای گروهی حکمِ خطا و دوری از درگاه صادر کردی و ناگهان گروهی دیگر از سالکان را به مقامِ پاکان و اهلِ صفا رساندی.

تو اثرات و اسرارِ آسمان‌ها را در اجزای زمین دمیدی و هستیِ مادیِ زمین را چنان صیقل دادی که در لطف و صفای آسمانی حل شد.

پس من چگونه می‌توانم زمین را از آسمان تشخیص دهم، وقتی تو تمامیِ قاعده‌ها و قوانینِ طبیعت را شکستی و دردِ مرا به درمان بدل کردی؟