دیوان شمس - غزلیات

ای یار، اشتباه کردی که رو به سویِ معشوقی دیگر نهادی؛ با این کار، مسیرِ کمالِ خود را تباه کردی و به دنبالِ کارهای بیهوده رفتی.

بارها تو را بخشیدم و بارها راهِ درست را به تو نشان دادم، اما ای کسی که گرفتارِ خودبینی و خودپسندی هستی، باز هم به همان مسیرِ اشتباهِ پیشین بازگشتی.

صدها بار با افسون و تدبیر، خارِ درد و رنج را از وجودت بیرون کشیدم، اما تو قدرِ این گلزارِ آرامش را ندانستی و باز به سراغِ خارِ دیگری رفتی.

به تو گفتم که تو همچون ماهی (موجودِ لطیف و زلال) هستی؛ پس چرا با مار (نمادِ پلیدی و خطر) هم‌نشین شده‌ای؟ ای کسی که در تشخیصِ احوال به خطا رفته‌ای، دوباره با مارِ دیگری همراه شدی.

تو مانندِ مکوک (ابزارِ چوبی در بافندگی) در دستِ جولاهه (بافنده)، بیهوده و ناآرام در رفت و آمدی؛ صدها رشته‌یِ اتصالِ الهی را بریدی و به سراغِ رشته‌هایِ بیهوده‌یِ دیگر رفتی.

می‌گفتی که ای یار، من تو را در این غار (خلوتِ دل) نمی‌بینم؛ غافل از اینکه آن یار، همین‌جاست، اما تو در جستجویِ او به غارِ دیگری رفتی که جایگاهِ او نیست.

چرا سنگینی و وقارِ تو از بین نمی‌رود و چرا رنگِ وجودت عوض نمی‌شود؟ (کنایه از اینکه چرا درس نمی‌گیری و تغییر نمی‌کنی؟) در حالی که بازارِ حقیقتِ مرا دیده بودی، به بازارِ دیگری رفتی.