دیوان شمس - غزلیات

ما به دلیل سرمستی از عشق الهی در این گوشه پنهان شده‌ایم؛ ای دوست، بنگر که چگونه یاران در این حالِ مستی، از کثرت به وحدت رسیده و یک‌جان شده‌اند.

از قیدِ جان و جهان آزاد شده‌ایم و همچون پسته‌ای که دهانش بسته است، سکوت پیشه کرده‌ایم و آهسته از رازی که تو به ما آموختی، سخن می‌گوییم.

ما در این خلوت‌سرا غرق در رحمتِ الهی هستیم؛ ای محبوبِ زیبا، دستی به کار آر و با ما همراه شو، چرا که در همین کار و کنشِ عاشقانه است که گشایش حاصل می‌شود.

خداوندِ عشق، شیفته‌ی افتادگی و فقرِ معنوی شده است. ای کسانی که به بلندایِ مقام و جاه می‌بالید، بدانید که تمامِ بزرگی‌ها باید در برابرِ خاکساریِ این حالتِ فروتنی، به سجده بیفتند.

تا وقتی که جز خودت را نمی‌دیدی و در پیله‌یِ منیّتِ خویش گرفتار بودی، اسیر بودی. ای شیخ و پیشوای دینی، چرا این‌قدر در خودت پیچیده‌ای؟ خود را فراموش کن تا از این بند رهایی یابی.

درِ خانه را بر بیگانه ببند و آن چهره‌یِ زیبا و گیسویِ دلفریبی را که به رویِ ما گشودی، به نااهلان نشان نده.

ای دوست، امروز رفتاری که دیروز داشتی را تکرار نکن؛ تو ما را با عشوه و نازِ ظاهری فریب دادی و ناگهان از جمعِ ما رفتی.

چه زیبایی‌ای بود که آن را ربودی؟ تو همواره در ذهنِ ما حاضر بودی، اما اکنون از دایره‌یِ دیدگانِ ما برخاستی و در ژرفایِ دلِ ما مأوا گزیدی.

آن عقلی که با آن ادعایِ دانایی داشتی، اکنون از هر دردی پاک و صافی شده است؛ و آن زخمی که بر جانِ ما زدی، خودِ آن زخم تبدیل به دارویِ شفابخشِ هر بیمارِ دردمندی شده است.

ای دل، تو که در پیِ آن ماه (معشوق) هستی، از این حرف‌ها چه می‌خواهی؟ اگر از دامِ عشق هراسی نداری، ای ماهی، به اعماقِ دریا برو و در آن غرق شو.