دیوان شمس - غزلیات

ای که در آتشِ هجران و غم، همچون یوسف در بندِ دلتنگیِ یعقوب گرفتار گشته‌ای؛ گاهی به گفتن شعر و غزل مشغول می‌شوی و گاهی برای رسیدن به مقصود، گام در راه عمل می‌گذاری.

گاهی به طوافِ معنویت می‌پردازی و گاهی سخنان شیرین بر زبان می‌آوری، و گاهی همچون ایوب که در چشمه بهشتی شفا یافت، نیاز داری تا عریان و فارغ از تعلقات در چشمه‌ی پاک‌کننده شست‌وشو کنی.

همگان، چه زن و چه مرد، لب از سخن بسته‌اند و در ماتم و شیون‌اند، اما ما به یُمنِ بخشش و دادگریِ او، غرق در زیباییِ حضورش هستیم.

وقتی کسی به عشقِ حقیقی دل می‌بندد، چگونه می‌تواند به خوابِ غفلت فرو رود؟ در حالی که آن دوستِ یگانه که همه طالبِ او هستند، هرگز نمی‌خوابد و همواره هوشیار است.

آن یاری که مشتاقِ دیدارِ او هستی، چون به سوی تو می‌آید، چرا برای ورودِ چنین مهمانِ عزیزی، خانه‌ی دلت را از آلودگی‌ها پاک نمی‌کنی؟

چرا برای نبرد با نفسِ خویش آماده نمی‌شوی و با چالاکی در این راه نمی‌تازی؟ چرا سرت را از شرمِ ناشی از غصه و ناتوانی در عمل، پایین انداخته‌ای و در حجابِ غفلت مانده‌ای؟

ای که نعلِ وجودت در آتشِ عشقی فراتر از محدودیت‌های مادی (پنج حس و شش جهت) گداخته شده است، همین جذبه‌ی الهی است که تو را در این اندوه و آشوبِ مقدس قرار داده است.

چه زمانی فرا می‌رسد که کسی بیاید و با تیشه‌ی تربیت، این گلِ وجودت را از میانِ سنگِ وجودت بتراشد و جانت را از تمامِ عیب‌ها و نواقص پاک کند؟

همان‌گونه که درخت با پدیدار شدنِ میوه به کمال می‌رسد و ماهیتش دگرگون می‌شود، بنگر که چگونه وجودِ چوبی و سختِ تو در مسیرِ عشق، به ثمر می‌نشیند و ارزشمند می‌شود.

از این بیش‌تر می‌توان سخن گفت، اما لب فرو بند و سکوت پیشه کن؛ ای جانِ عزیز، تو را در دستگاهِ الهی به گونه‌ای دیگر حساب می‌کنند، پس نگرانِ معادلاتِ دنیوی مباش.