دیوان شمس - غزلیات

در هر لحظه، تو جلوه‌ای تازه از جهان می‌بینی، اما این به معنای پیدایش و زاییده شدنِ مادیِ چیزی نیست؛ بلکه تنها نشانه و نتیجه‌یِ گشودنِ چشمِ دل و گسترشِ تواناییِ دیدنِ باطنیِ توست.

از نعمت‌های معنوی در این محفلِ سرّی و پنهانی، هرچقدر که می‌خواهی بهره‌مند شو و میل کن؛ زیرا در این ضیافتِ روحانی، نیازی به کسبِ اجازه از کسی نیست و همه چیز برای سالک فراهم است.

آن میوه و دستاوردِ معنوی که از لطف و ظرافتش در کفِ دستِ تو ذوب می‌شود، چنان نورِ پنهانی و لطیفی دارد که نمی‌توان آن را به صورتِ محسوس و آشکار در دست گرفت.

این عطرِ خوشی که از زلفِ آن محبوبِ زیباروی (ترکِ خطا کنایه از زیباییِ بی‌بدیل و معنوی) به مشام می‌رسد، چنان بی‌نظیر است که در عطرِ مشکِ تاتار یا عنبر و لادنِ دنیوی یافت نمی‌شود.

تقدیرِ الهی، جانِ تو را در هاونِ جسم (سختی‌های تن) می‌کوبد تا تصفیه شوی، اما آن سرمه‌ای که از این کوبیدن به دست می‌آید (حقیقتِ عشق)، چنان شریف و متعالی است که در این هاونِ مادی نمی‌گنجد.

آیا تا به حال چنین سرمه‌یِ عجیبی دیده‌ای که نه تنها در هاون خرد نمی‌شود، بلکه خودِ هاون‌ها را نیز می‌ساید و از بین می‌برد تا به آن جایگاهِ متعالی (عالمِ غیب) بازگردد که نه تویی در آن هست و نه منی؟

در آن ساحتِ روحانی، شریعت‌هایِ ظاهری و روش‌هایِ متعارف وجود ندارند؛ آنجا تنها باغی است با آیین‌هایِ نو و ابدی که جز زیبایی‌هایِ معنوی (گلبن، نسرین، لاله و سوسن) در آن خبری نیست.

وابستگی‌هایِ تن را رها کن و ندایِ درونیِ «خود را به من بنمای» (ارنی) را بشنو؛ چرا که وقتی منیّت و خودبینیِ تو در آتشِ عشق سوخت، دیگر مانعی برای دیدار باقی نمی‌ماند و آن «هرگز مرا نخواهی دید» (لن) که حجابِ موسی بود، برداشته می‌شود.

کالبدِ مادی و تعلقاتِ جسمانیِ خود را به محضرِ شمسِ تبریزی مبر، چرا که در آن حریمِ معنوی، غلبه‌یِ جان و شدتِ حضورِ حق به قدری است که برای حتی یک سوزن نیز در آنجا جایی وجود ندارد.