دیوان شمس - غزلیات

در راه عشق، لحظه‌ای درنگ نکن و با تمام توان هجوم ببر؛ مانند یک جنگجوی دلاور و قوی‌دل رفتار کن، نه مانند کسی که نرم‌خو و سست‌عنصر است.

ما سری داریم که اگر از تن جدا شود، همچون ماه می‌درخشد و باقی می‌ماند. این باریک شدن گردن در راه عشق، نشان از تحمل رنج و بندگیِ عاشقانه دارد.

ما پادشاهانِ عالم معناییم، نه آنان که عمرشان کوتاه و ناپایدار است؛ ما حقیقتِ عشقیم، نه سرگرمی‌های زودگذر و بی‌ارزش.

من شیفته‌ی خوبان و نیکانِ حقیقی‌ام، حتی اگر دیگران مرا به این خاطر سرزنش کنند؛ و از هر فرد ناپاکی که تظاهر به نیکی می‌کند، دوری می‌جویم.

معشوق، دلباختگان فراوانی دارد؛ اما من از شدت غیرت و حسادتی که نسبت به او دارم، چنان رفتاری پیش می‌گیرم که انگار با او بیگانه‌ام، در حالی که در اوج نزدیکی به او هستم.

آن معشوقِ بی‌همتا، چه برای محرمان و چه نامحرمان، حقیقتی پوشیده و مستور دارد. مردمِ جاهل و کوته‌فکر، در مواجهه با احوالِ عاشق، تنها به نجوا و حیرت می‌پردازند.

سخن گفتن و خودنمایی، کارِ کودکانِ ناپخته است و خاموشی، نشانه‌ی بلوغ و مردانگی است؛ تو مانند یک پهلوانِ بزرگ (رستم) عمل کن، نه کودکی که سرگرمِ بازی‌های بیهوده است.