دیوان شمس - غزلیات

آن پزشکِ جان‌بخش، هدیه‌ای (جعبه‌ای از دارو) با خود آورده است؛ اگر تو از فرطِ غفلت، پیر و فرسوده شده باشی، با این دارو دوباره باطراوت و جوان می‌شوی.

این دارو به جسم، حیات و به جان، مستی و شورِ عارفانه می‌بخشد؛ سستی را از دل می‌زداید و زردی و بیماری را از چهره دور می‌کند.

آن جعبه‌ی دارو، همان معجزه‌ی عیسی (دمِ حیات‌بخش) است که به میراثِ طبیبانِ روحانی رسیده؛ تو در آن، پادزهری برای زهرِ مهلکِ مرگ (غفلت و نیستی) می‌یابی.

ای کسی که در پیِ این دارویِ جان‌بخش هستی، به این قبله (جهتِ حق) رو بیاور؛ وقتی به سویِ آن بازگردی، خودت مانندِ ماه در جهان خواهی درخشید.

محبوبِ (طبیب) پنهان در آن، از جنسِ مادیات نیست که در دندان (جویدن) بیاید؛ او نه گرمی دارد، نه سردی، نه تری و نه خشکی (فراتر از چهار طبعِ پزشکیِ قدیم است).

از آن حب (دارو) که از یک دانه کوچک‌تر است، تو به مقامِ رفیعِ معنوی می‌رسی؛ چرا که آن دارو مسکنِ عیسی است و با وجودِ ناچیزیِ اندازه، اثری شگرف دارد.

هر درمانده‌ای که تو به او لطف کنی، از درد و رنج ایمن می‌شود و آن کسی را که تو پرورش داده‌ای، هرگز لاغر (و ضعیف) نخواهد شد.

به آن طبیبِ جان گفتم که شرایطِ این درمان چیست؟ پاسخ داد: اگر در گام‌نهادن در این راه، صدق و راستی پیشه کنی، به مقصود می‌رسی.

آنچه را که تو به آن جایگاهِ امن داده‌ای، هیچ‌چیز نمی‌تواند از آنجا دور کند؛ اندوه نمی‌تواند دلی را که تو آن را از غم پاک کرده‌ای، دوباره آلوده سازد.

حالا خاموش باش و سخن مگو؛ چون این تجربه برایت حاصل شد، دیگر از آن درمان و دارو سخنی نگو، تو خود دیگر از آن گروهِ جداشده‌ای (به کمال رسیده‌ای).