دیوان شمس - غزلیات

ای که سرچشمه دانایی هستی، شیوه‌ای تازه و نو برای من بیافرین؛ تو که صاحبِ بصیرت و بینایی هستی، راهی جدید پیش پایم بگذار.

بسیاری از دل‌ها به واسطه فروغِ درخشانِ عشق تو، همچون گوهرهای گران‌بها نورانی شده‌اند و بسیاری از سالکان (طوطی‌صفتان) از گفتارِ شیرینِ تو، سخن گفتن و معرفت می‌آموزند.

به من طعنه زدی که نشانه‌هایِ عشق من، فاقدِ آتشِ حقیقیِ عاشقان است؛ اگر این عشق حقیقتی ندارد، پس چرا مرا سرزنش می‌کنی؟ و اگر واقعاً آتشِ عشق است، اکنون چه دستوری برای من داری؟

ای کسی که به دنبالِ مقام و دولتِ دنیوی هستی، از نزدِ من برو؛ من نیازی به این دارایی‌ها ندارم. سهمِ من عشق است و خلوتِ شبِ تیره و حضورِ یار و بهره‌مندی از شرابِ معنوی.

ای که همدم و مونسی برای روزگارِ منی، آیا شب گذشته در گوشت نگفتم که خوشی و لذت در "کم‌خواهی" و قناعت است؟ در لذت بردن زیاده‌روی نکن تا آن لذت تداوم یابد و بیشتر شود.

ای دل، عاقبت چه شد آن همه حیله و نیرنگ‌هایی که در سر داشتی؟ وقتی از جامِ معرفتِ الهی می‌نوشی، چنان مست و بی‌خود می‌شوی که قدرتِ هرگونه عمل و اراده (دست و پا) را از دست می‌دهی.

ای شمس تبریزی، تو در هر شب چه گوهرهایِ معرفتی را که بر ما می‌افشانی؛ تو چه پادشاهِ بلندمرتبه‌ای، چه بخشنده‌یِ جانی، چه خورشیدِ فروزانی و چه دریایِ بی‌کرانی هستی.