دیوان شمس - غزلیات

ای تجلیِ روحانی و ای یارِ آسمانی، چرا این‌گونه از دستِ من فرار می‌کنی؟ در حالی که تو خود از باطنِ وجودِ من آگاهی و از حال و روزِ دلبسته‌ات کاملاً خبر داری.

سوگند به اشک‌های سوزان و چهره‌ی زرد و افسرده‌ام، و به آن پیوندِ عمیق و مرموزی که میانِ من و توست و از فهمِ انسان‌های معمولی خارج است.

اگر تمامِ جهان در حالِ شادی و خنده باشد، برای من که از تو دورم، همانندِ زندان است. دیگر بس است؛ به این بنده‌یِ محروم و زندانیِ هجران، رحمی کن.

حتی اگر تمامِ خویشان و اطرافیانم در کنارم باشند، به دلیلِ دوریِ تو، پریشان‌خاطر و آشفته‌ام. از خدا می‌خواهم که هیچ‌کس را به این درجه از پریشانی و تنهایی مبتلا نکند.

چه چیزی به پاهای گریزپای تو ببندم تا نتوانی از من فرار کنی؟ تو اکنون مانندِ آن یارِ بی‌وفایِ فراری رفتار می‌کنی و قصدِ رفتن داری.

حتی اگر تو از نُه آسمان بگذری و هفت دریا را به آتش بکشی، من با تکیه بر نیرویِ عشق، صبر و استقامت، آن آسمان‌ها و دریاها را می‌شکافم و به دنبالت می‌آیم.

و حتی اگر تو مانندِ خورشید به بالاترین جایگاه (فلکِ چهارم) بروی، من همچون سایه‌ای پیوسته، در رکابِ تو و به طور پنهانی همراهت خواهم بود.