دیوان شمس - غزلیات

سحرگاه به آن ماه تابان (معشوق) گفتم که من جسم هستم و تو جان منی. ای جان من، از این حال نزارم که می‌بینی و از آن درد نهانی که از آن باخبری، ناله می‌کنم.

تو فراتر از قید و بندهای کفر و ایمانی و همچون سواری چابک، مرکب وجود را به هر سو می‌رانی. چه پادشاه بی‌باک و مقتدری هستی؛ همانی باش که هستی و همان‌گونه عمل کن.

یک‌بار به سوی ما بازگرد و نگاهی کن؛ به بیشه جان ما بنگر که درختانش از خون عاشقان سرخ شده و همچون شاخه‌های مرجان خودنمایی می‌کند.

آیا شنیده‌ای که شخصی نادان (خام)، ادعای بزرگی می‌کند و به دنبال کسب نام است؟ او نمی‌ترسد که این خودخواهی و غرور، داغ ننگ بر پیشانی‌اش بنهد.

تو منکر بزرگان و پاکان راه حقیقت مباش و از عقوبت ایستادن در برابر بی‌باکان (عارفان واصل) بترس؛ چرا که صبر و ناله جان غمناک این عارفان، تو را به نابودی خواهد کشاند.

تو که گرفتار نفس خویشی، با کسانی که از خود رسته و بی‌خویش شده‌اند، درنیفت. ای دشمن درویشان، با دستانی که توان مقابله با این بزرگان را ندارد، به جنگ آنان مرو.

زیرا شمس تبریزی با قدرت خدادادی خویش، هم جان‌بخش است و هم خون‌ریز؛ او می‌تواند حتی از دل آتش نیز تیزی و برندگی را بیرون بکشد.