دیوان شمس - غزلیات

آیا از حالِ مستی بی‌خبری که وقتی زنجیرِ جنون را تکان می‌دهی، با احوالِ دیوانگانِ در بند، تمامِ عالم را دچارِ آشوب و هیجان می‌کنی؟

مگر داستان‌ها و حکایت‌هایِ سرمستان و کسانی را که از خود بی‌خود شده‌اند نشنیده‌ای؟ اگر نشنیده‌ای، به جانِ خودت سوگند که اگر آن را دریابی و بپذیری، چنان جان‌بخش و گواراست که تو را به اوج می‌رساند.

تو که حقیقت را می‌دانی و من از ماهیتِ این بانگ و آوازی که از جانم برمی‌آید بی‌خبرم؛ من از این نغمه و حالِ درونی در حیرتم، و عجب حیرتِ لذت‌بخش و پرشوری است!

ای مست‌شدگان و ای کسانی که از خود رها شده‌اید، و ای کسانی که در پیِ عیش و خوشی هستید، بشتابید؛ بشتابید به سویِ حقیقتی که می‌دانی خودِ تو، عینِ همان حقیقت هستی.