دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که در مرتبه‌یِ جانِ جانان قرار داری، اکنون که با چشمِ دل، حقیقت را می‌بینی، دیگر این‌همه پرسش برای چیست؟ و ای سرچشمه‌یِ خوبی‌ها، اکنون که در پناهِ مایی، از چه هراسان و پریشانی؟

از چون و چرا کردن (لا و لَم) و انکار دست بردار و تسلیمِ مطلق باش؛ به هر سو که تو را کشاندم، همراه شو؛ زیرا من تو را به سویِ تقدسِ مطلق می‌برم، چرا که تو خود از تبارِ پاکی و قدس هستی.

چرا خود را درگیرِ بحث‌های خشکِ اصولی و تقسیم‌بندی‌های منطقی کرده‌ای؟ تو فراتر از طبقه‌بندی‌های عقلی (جنس و نوع) هستی، پس به دنبالِ چیستیِ خود در این قالب‌های محدود نباش.

اگر به دامنِ حقیقت و جانِ اصلی چنگ زنی، باید همه‌ی تعلقاتِ دنیوی را رها کنی؛ زیرا تو از همه‌ی این بندها پاک و مبرایی و نه محدود به موجوداتِ این جهان (جن و انس) می‌باشی.