دیوان شمس - غزلیات

وقتی حجاب‌های غفلت را از پیش چشمانم برمی‌داری و زیباییِ بی‌همتایِ خود را به من نشان می‌دهی، تنها می‌توان در شگفتی از آن قدرتِ الهی که این سفرِ روحانی را میسر کرد، لب به ستایش گشود.

تو شرابِ نابِ عشق را آنچنان پرشور می‌جوشانی که از حدِ بی‌خودی و مستیِ معمولی هم فراتر می‌رود و عقلِ هزاران خردمند را می‌رباید؛ این همان قدرتِ شگفتِ الهی در دگرگون‌سازی جان‌هاست.

تو بر فرقِ سرِ جانِ من، تاجِ افتخار می‌نهی و دلم را به معراجی روحانی می‌بری، به‌گونه‌ای که او را از هر دو عالم (دنیا و آخرت) فراتر می‌بری و این شگفتیِ سفرِ الهی است.

دلم در مسیرِ این سفر، بیابان‌هایِ بی‌پایانِ سلوک را سریع‌تر از هر جانِ دیگری طی می‌کند و ناگهان تو در پایانِ این راه، پیش‌رویِ من ظاهر می‌شوی؛ شگفتا از این قدرتِ الهی.

هر کسی را که برمی‌گزینی و با بزرگی و جلال به سوی خود می‌خوانی و در آن باغِ ملکوتیِ «بی‌مکان» فرود می‌آوری، بهره‌مند از لطفِ آن ذاتِ مقدسی است که سفرِ روح را ممکن کرد.

دلم هر لحظه از شوقِ تو پرواز می‌کند و جامه شکیبایی را می‌درد؛ این بی‌قراری ناشی از آن شادیِ عمیقی است که از هم‌نشینی با تو در این مسیرِ الهی حاصل شده است.

از تمام شش جهتِ عالمِ مادی می‌گریزم و به آستانِ تو پناه می‌برم و به آن می‌آویزم، چرا که تو بسیار دلبند و زیبا هستی و این همان سفری است که خداوند آن را مقدر کرده است.

تو به جان‌های مرده، حیات بخشیدی و دل‌ها را به رقصِ شور و اشتیاق درآوردی و حتی نیستی را به بازاری پرشور و سوداگر تبدیل کردی؛ همه به لطفِ آن ذاتِ پاکی است که این سفر را ممکن ساخت.

ای دل، به سوی علیین (بالاترین مقام بهشت) فرار کن؛ یعنی به سوی صلاح‌الدین (مرشد و پیر) برو، هرچند که خودت ناتوان و بی‌دست و پا هستی؛ چرا که او تو را در این سفرِ الهی حمل می‌کند.