دیوان شمس - غزلیات

آیا از عهد و پیمانِ دوستی و یاریِ من با دلبر آگاهید؟ دیشب از سرِ بی‌خودی و بیماریِ عشق، سخنانی بر زبان آوردم که هر کسی توانِ درکِ آن را ندارد.

اگر تقدیرِ الهی باعث شود که آن یارِ زیبا و درخشان، این حرف‌ها را بشنود، خود او به‌خوبی می‌داند که عاشقِ شوریده در تاریکی و تنهاییِ شب چه سخنانی بر زبان می‌آورد.

وقتی عقل و تدبیر از وجودِ انسان رخت بربندد، همه‌چیز آشفته و بی‌سامان می‌شود؛ درست مانندِ حالِ من که گاه در اوجِ شادی‌ام و گاه در قعرِ اندوه، و مدام در میانِ جنگ و گریه و زاری در نوسانم.

اگر خداوندِ بزرگ، شور و شیداییِ مرا میانِ تمامِ مردمِ جهان تقسیم کند، آن‌گاه خواهی دید که هیچ‌کس از خرد و عقل بی‌بهره نخواهد ماند؛ چرا که عشقِ راستین خود عینِ کمالِ خرد است.

ای عقل، آیا تو هستی که مدام وسواس و تردید را بر دلِ من می‌پاشی؟ و ای ابرِ بلا، آیا تو هستی که بر منِ عاشق، شرابی تلخ از رنج و مصیبت می‌باری؟

ای مردمِ مؤمن، از دلِ خود مراقبت کنید و به من نزدیک نشوید؛ نه برای تماشا و نه برای دلداری و همدردی، زیرا حالِ من چنان است که کسی را تابِ دیدنِ آن نیست.