دیوان شمس - غزلیات

ای جانِ من، چون تو در عشقِ من غرق و مستی، پس دیگر از درد و رنج‌های جسمانی چه هراسی داری؟ و چون تو مانند آهویی ظریف در پناهِ منی، از درنده‌خوییِ شیر چه باکی به دل راه می‌دهی؟

چون من که مظهرِ زیبایی و حقیقتم همراهِ تو هستم، دیگر از گذشتِ زمان و تغییراتِ روزگار چه اندوهی داری؟ و چون شور و اشتیاقِ مرا در وجودت داری، از آشوب و فتنه‌های دنیا چه بیمی به خود راه می‌دهی؟

چون به کمال و شیرینیِ عشق دست یافته‌ای، چرا تلخ‌کامی و تندی نشان می‌دهی؟ مرکبِ عشق (براق) تو را به خدمت گرفته است، پس از پایانِ عمرِ کوتاه و ناچیز (مرگِ خر) چه غمی داری؟

وقتی من با تو این‌چنین گرم و پرشورم، چرا ناله و سردی نشان می‌دهی؟ وقتی به اوجِ آسمان‌ها و مقاماتِ بلند رسیده‌ای، دیگر از مسائلِ زمینی و خشک و ترِ این دنیا چه باکی داری؟

تو نغمه‌سرایی و مرهم‌بخشیِ مرا دیده‌ای و در بندبازی و هنرمندی‌های من تأمل کرده‌ای؛ با داشتنِ چنین راهنما و قدرتی، از این دایره‌ی محدودِ دنیا چه بیمی داری؟

بر این ظاهرِ فریبنده چرا می‌چسبی و از بی‌معناییِ دنیا چرا هراسان می‌شوی؟ وقتی گوهرِ حقیقت را در وجودِ خود داری، از کسانی که این گوهر را ندارند، چه غمی داری؟

ای کسی که در جمالِ معنوی مانندِ یوسف هستی، مگر کسی می‌تواند از چنگِ تو بگریزد؟ همه ی عالمیان مسحورِ تو هستند، پس از افرادِ کوردل و ناشنوا چه هراسی داری؟

چون با حقیقتِ درون، همدل و همراهی و از نورِ هدایت بهره‌مندی، و چون شمشیرِ برّانِ عدالت را در اختیار داری، از خنجرِ دشمنان چه بیمی داری؟

از باغِ معرفت بهره‌مند شو و از شیرینی‌های آن لذت ببر؛ اگر درها را هم به رویت ببندند، تو به حقیقت رسیده‌ای، پس از محدودیت‌ها و بسته‌شدنِ راه‌های دنیوی چه غمی داری؟

چون جزر و مدِ وجودِ خود و بال و پرِ پروازت را شناخته‌ای و قدرتِ خود را دریافته‌ای، دیگر از هر کسی که فاقدِ این کمال و ارزش است، چه باکی داری؟

ای که جانِ جان‌ها و پناهگاهِ مهمانانِ این عالمی، تو خود سلطانِ حقیقتی؛ پس از پادشاهانِ زمینی مانندِ سنجر چه هراسی داری؟

خاموش باش و مانندِ ماهی در دریایِ حقیقت غرق شو؛ وقتی در اعماقِ این دریایِ بی‌کران هستی، دیگر از آتشِ حسد یا مشکلاتِ عالم چه باکی داری؟