دیوان شمس - غزلیات

ای که از جان و دلم به من نزدیک‌تری، چگونه چنین فاصله‌ای را بین خود و من می‌پسندی؟ آیا رواست که جانی را که تنها با وصال تو زنده است، به رنجِ دوری و مهجوری گرفتار کنی؟

حتی اگر من دانه تلخی باشم که شایستگی کشت شدن و خورده شدن را ندارد، تو که دارای چنان لطف و شیرینیِ ذاتی هستی، چرا با چنین شوری و تلخی با من رفتار می‌کنی؟

تو آن نورِ الهی هستی که گرمای دوزخ را با آبِ وجودت خاموش می‌کنی؛ پس چگونه راضی می‌شوی که من در آتشِ فراق تو بسوزم و در گرمایِ طاقت‌فرسای هجران بمانم؟

اگر من در بهشتِ وصال تو همچون حضرت آدم، دچار لغزش شدم و گندمِ گناه چیدم، آیا رواست که مرا از حله و لباسِ وصالِ خود محروم کنی و در عریانیِ دوری رها سازی؟

مرا در میدانِ نبردِ جدایی و در میانِ خون و جراحت‌های روحی، همچون سپاهِ خوارزم در برابرِ لشکرِ غوریان رها کرده‌ای و تنهایم گذاشته‌ای.

تو که خود به من گفتی گناهانم آمرزیده شده و نورِ هدایت را پذیرفته‌ام، پس چرا حالا پس از آن بخشش، مرا به چنین شکنجه و عذابی مبتلا کرده‌ای؟

ای بزرگوار، چشمی که یک بار دیدنِ آن چشمانِ پرنور و درخشانِ تو را تجربه کرده است، آیا سزاوار است که اکنون به خاطر زخمِ چشمِ بدخواهان و حسودان، نابینا و محروم بماند؟

تو در سرزمینِ عشق، همچون سلیمانِ نبی هستی؛ از درگاهِ الهی به دور است که تو بخواهی کوچک‌ترین آزاری به مورچه‌ای (که نمادِ عاشقِ ضعیف و ناتوان است) برسانی.

تو همان خورشیدی هستی که پرتوِ نورت تمامِ نورهای جهان را فرا گرفته است؛ پس چگونه راضی شدی که به تبریز بازگردی و در حجابِ غیبت پنهان شوی؟