دیوان شمس - غزلیات

بنامیزد (خدای متعال تو را حفظ کند که...) من هرگز نمی‌گویم که تو همان وجودِ ثابتی هستی که قبلاً شناخته بودم، چرا که شگفتیِ کارِ تو در این است که هرگز در یک صورت و جلوه باقی نمی‌مانی و مدام در حال تغییر و نو شدن هستی.

دلم می‌سوزد و دردم می‌آید اگر بخواهم تو را با همان تعریف‌های قدیمی و تکراریِ گذشته یاد کنم؛ جانم نیز تاب نمی‌آورد اگر بخواهم بگویم تو همان محبوبِ پیشینی، چرا که هر لحظه جلوه‌ای کاملاً تازه و بی‌سابقه داری.

آسمان (که خرقه آبی‌رنگ دارد) از عظمتِ جلوه‌ی تو چنان به شور و حیرت می‌آید که اگر تو اندکی از قدرت و زیباییِ خود را به نمایش بگذاری (آستین‌افشانی کنی)، این آسمان بی‌درنگ جامه‌ی خود را از شدتِ حیرت و شوق می‌دَرَد.

چه خلوتِ باشکوه و چه پادشاهیِ عظیمی به دست می‌آید و چه آگاهیِ والایی حاصل می‌شود، آن‌گاه که تو با همان شیوه‌ی همیشگی‌ات، حجابِ «من» و «ما» (نفسانیت) را از راهِ عاشق کنار می‌زنی و او را از قیدِ خودپرستی آزاد می‌کنی.

ای عاشقِ بی‌خویشتن (بلبل)، ناله سر ده و آواز بخوان، چرا که سوزِ درونیِ تازه‌ای یافته‌ای؛ تو دیگر آن نغمه‌های قدیمی و نامه‌های تکراریِ عشق به گل را نمی‌خوانی، چون اکنون در مرتبه‌ای والاتر از عشق قرار داری.