دیوان شمس - غزلیات

دل من که همچون گوگرد در برابر آتش، بی‌تاب و آماده سوختن است، به ساقی بگو که از همان ابتدا، از دُردِ خالص و قویِ باده‌اش به من بنوشاند تا کار یکسره شود.

ای ساقی که لب‌هایت شورانگیز است، بیا و عاشقانِ خام و ناپخته را با باده‌ات به پختگی و کمال برسان؛ چه باغ و بستانِ پربرکتی است آن‌جایی که این شرابِ جان‌بخش از انگورهایش تهیه شده است.

ای یارِ خوش‌قامت، نشانه‌ای به تو می‌دهم که هیچ‌کس قادر به درک آن نیست؛ همان شبی که در بی‌خودی و مستی، مرا به آن ماهِ تابان (محبوب) سپردی.

تو که به عقلِ خویش می‌نازی، بدان که عقلِ من به محض اینکه اولین جرعه از آن شرابِ آتشینِ عشق را نوشید، از کار افتاد و در برابرِ آن سر فرو آورد.

آن دلبر دو ظرف به سوی من آورد؛ یکی پر از آتش و دیگری پر از زر. اگر زر را برگزینی سرد و بی‌پویایی، اما اگر خود را به آتش بزنی و در آن غرق شوی، به مقصود و پیروزی خواهی رسید.

به ساقیِ جسور و سرکش بنگر و آن آتشِ دلپذیر را بنوش؛ چگونه می‌توانی ارزشِ حقیقیِ این آتش را درک کنی، در حالی که در مسیرِ عرفان هنوز کودکی خردسال هستی؟

اگر از آتشِ عشقِ شمس تبریزی شعله‌ور شوی، با شادی برمی‌خیزی و به کمال می‌رسی، اما اگر به زر (دنیا و مادیات) پناه ببری، همچون طلا سرد و بی‌روح می‌مانی و پژمرده می‌شوی.