دیوان شمس - غزلیات

امروز معشوقِ قدسی به‌طور پنهانی بر عاشقانِ خود ظاهر شد و از عمق جان‌های پاک و روحانیِ این دلباختگان، فریاد شور و اشتیاق برخاست.

در میان این فریادهای مشتاقانه، آن پادشاهِ جان، صدای مرا شناخت؛ زیرا من با پالایشِ وجودم از خواهش‌های نفسانی و حیوانی، لحن و آوازم را صاف و خالص کرده بودم.

شاه با اشاراتی شاهانه فرمان داد که این دیوانه را از بند آزاد کنید. من عرض کردم: ای شاه، اگر من دیوانه‌ام، تو خود سلیمانِ بر تمامی این دیوان و ارواح هستی و حکم تو جاری است.

ای شاه، تو همرازِ مرغِ جان هستی و هم با افسونِ عشق، بر تمامیِ دیوان و ارواح تسلط داری؛ شایسته است که بر این دیوانه‌یِ عاشق نیز افسونی از لطفِ خود بخوانی.

شخصی که خود را پیر و عاقل می‌پنداشت، به درگاهِ شاه آمد و درخواست کرد که این دیوانه را در زنجیر کنند؛ چرا که این آشفتگیِ او، نظمِ ظاهریِ دیوان و تشکیلات را برهم می‌زند.

پادشاهِ من در پاسخ گفت: این عاشقِ شوریده، هیچ قید و بندی را نمی‌پذیرد مگر بندِ زلفِ من (پیوند با عشقِ من)؛ تو از سرشت و طبیعتِ او بی‌خبری.

او هزاران بندِ دنیوی را پاره خواهد کرد و به سویِ ما پرواز خواهد کرد؛ او عاقبت به سویِ ما بازمی‌گردد، زیرا او در اصل یک بازِ شکاریِ سلطنتی است که از عالمِ بالا آمده است.