دیوان شمس - غزلیات

آن محبوبِ پنهان و معنوی، در خلوتِ جانم به من نهیب می‌زند که جانت را در راه عشق فدا کن؛ چرا در بخشیدنِ این جان، این‌قدر خسیس و سست‌عنصری می‌کنی؟

لحظه‌ای از بندِ آداب و رسومِ خشک رها شو و مانند قلندری بی‌تعلق زندگی کن؛ بر نفسِ خود مسلط شو و همچون سمندر (موجودی اساطیری که در آتش می‌زید) باش و بی‌هراس و با آسانی در آتشِ بلا و عشق گام بگذار.

به درونِ آتشِ عشق ما قدم بگذار، چرا که این آتش برای رهروانِ ما، به واسطه‌ی ایمانی که دارند، همچون گلستانی دل‌انگیز و خنک عمل می‌کند؛ همان‌طور که آتش بر حضرت ابراهیم (خلیل) گلستان شد.

تو هنوز درک نمی‌کنی که همین سختی‌ها و خارهای راهِ ما، از تمام گل‌های عالم سرتر و پادشاه‌ترند؛ و نمی‌دانی که این «کفر»ِ ظاهریِ ما، در حقیقت جان‌مایه و اصلِ مسلمانیِ واقعی است.

ای کسانی که جان‌برکف هستید و از فدا کردن سر و جان ابایی ندارید، اکنون زمانِ ازخودگذشتگی است؛ بیایید و حقیقتِ مسلمانی را در این فداکاری تجربه کنید.

خداوندا، تو نیک می‌دانی که صحرایِ بی‌کرانِ رهایی و آزادی، بسیار شیرین‌تر و برتر از قفسِ تن و دنیاست؛ اما افسوس که انسانِ غافل (جغد) به همان خرابه‌ی دنیا و گورستانِ عادت‌هایش دلبسته است و نمی‌تواند رهایش کند.

اکنون زمانِ فرمانرواییِ جان رسیده است؛ دورانی که ظرفیتِ آن را دارد که حتی دریای هستی را هم در خود ببلعد. چه دورانِ با شکوه و چه حلقه‌ی اتصالِ بزرگی است این عصرِ پادشاهیِ عشق.

ای خاموش! دیگر چیزی نگو، زیرا آن فقیرِ مستِ عاشق نمی‌تواند حالِ درونی خود را پنهان کند؛ چرا که در چهره‌اش فروغ و انوارِ الهی به وضوح نمایان است.