دیوان شمس - غزلیات

عید فرا رسیده است ای ساقی، آیا از فضل و بخشش آگاهی نداری؟ بندگان و عاشقان، همگی در انتظار پادشاهِ جان هستند؛ پس بزمِ روحانیِ شاهانه‌ای برپا کن.

من مست و بی‌قرارِ تو هستم و شراب را تنها از دستِ تو طلب می‌کنم؛ چرا که شرابی که تو بدهی، از خودِ شراب گواراتر است، زیرا شراب نمادِ حیات است و تو عینِ جان و زندگیِ منی.

ای ساقی نزدِ من بیا و بیش از این مرا عذاب مده، که از خود و هستیِ خود بیزار شده‌ام. آن شیشه‌یِ شراب را به دستِ من بده، با همان جادویِ دلفریبی که پریان دارند.

شیشه را چنان شفاف و خالی از رنگِ تعلّق کن که گویی خودِ شیشه، شراب شده است. به حقِ نزدیکی و خویشی که با من داری، اکنون که من از «خود» تهی شده‌ام، تو مرا با حضور خود پر کن.

در طلبِ عشقِ تو، سبویِ خالی‌ام را به جویبارِ عنایتِ تو بردم. خدا را سپاس که دریافتم در واقع تو خودِ جست‌وجوگرِ مایی و ما پیش از آنکه تو را بجوییم، تو ما را می‌جسته‌ای.

از تو می‌خواهم که به پاسِ نیکوکاری و لطف، این سبویِ جانِ مرا از شراب‌های روحانی و مخازنِ پنهانیِ حقیقت که نزدِ توست، به کمال پر کنی.

تو بودی که مرا به شرابِ عشقت مست کردی و وعده‌یِ دیدارهایِ دیگر دادی. تو را به جانِ پاکت سوگند می‌دهم که ای ساقی، این عهد و پیمانی که با من بستی، نشکنی.

چرا که تو ساقیِ روزِ «الست» هستی و مایه‌یِ آرامشِ جانِ مستِ من. تویی که با نیرویِ ایمان و حقیقت، درِ خیبرِ نفسِ مرا شکستی.