دیوان شمس - غزلیات

ای معشوق، تو که لبان شیرینی داری، چرا در کار من ترش‌رویی می‌کنی؟ با داشتن چنین لبان شکری، چرا قهر و تلخی را به جای شیرینی به من می‌فروشی؟

اگر تو نمی‌خواهی مشتریِ من باشی، نباش؛ من از سرِ اشتیاق، این میِ عشق را خریدارم. من که عاشقم و از خود بی‌خبرم، چرا نصیحت‌های بیهوده و پندهای تکراری به من می‌دهی؟

ای پری‌روی زیبا، به من نزدیک‌تر شو؛ چرا که وجود تو از هرگونه تلخی و اخم پاک است. تو کسی هستی که مقام و اعتبار می‌بخشی و بخت و اقبال بلند نصیب بندگانت می‌کنی.

جان من از عشق تو پُر از آشوب و هیاهو شده و به بار نشسته است؛ تو این آتشِ عشقِ خود را به جانِ من می‌اندازی تا مانند اسفند در آتش بسوزم و پاک شوم.

تو مثل فرهاد، جان مرا می‌ستانی؛ اگر این جان را به کسی نمی‌بخشی، پس چرا کلنگِ رنج و سختی به دستم می‌دهی تا برایت کار کنم؟

هر چه می‌خواهی ببخش و عطا کن، اما کاری کن که گمانِ بد به تو نبرند؛ طوری عمل کن که مردم تصور نکنند عطاهای تو از سرِ دشمنی یا برای آزار و اذیت است.

تو چنان بخشنده‌ای که اگر گلی از کسی بستانی، در عوض باغی به او پیشکش می‌کنی؛ اگر اسبی ناتوان را بگیری، بیست اسب تندرو و اصیل به جایش می‌دهی.

تو گاهی از خدمت‌گزارانت قدردانی می‌کنی، اما گاهی هم از سرِ بی‌قیدی، نه برای گناهانِ کسی مجازاتی در نظر می‌گیری و نه برای کارهای خوبِ کسی پاداشی می‌دهی.

رفتار تو شگفت‌انگیز است؛ برای خطای یکی، دیگری را چاره می‌کنی. برای مشکلی در یک شهر، از جای دیگری اقدام می‌کنی؛ یعنی تقدیر تو بر اساس قواعدِ معمولِ بشری نیست.

بارها به تو گفتم که سکوت کن و چیزی نگو، اما تو تقصیری نداری؛ تو مانند سنگِ آسیاب هستی که فقط آنچه را در آن می‌ریزند، خرد کرده و تحویل می‌دهد و اختیاری از خود ندارد.