دیوان شمس - غزلیات

بی‌حالی و سردی را در وجود خود انباشته مکن تا از حرکت باز نمانی؛ زیرا حتی اگر در ذات خود مانند تنوری پرآتش، پتانسیلِ بالایی داشته باشی، انباشتِ سردی و بی‌تفاوتی، آن آتشِ درونی را خاموش و تو را منجمد خواهد کرد.

کسی که از درون خودش جوشش و هیجانی ندارد، شور و نشاطِ تو را نیز تباه می‌کند؛ و کسی که در وجودش آتشِ عشق و معرفت نیست، نمی‌تواند برای تو برادر و همراهِ حقیقی باشد.

به ظاهرِ فربه و چاقِ کسی توجه مکن و فریبِ لباس‌های فاخر (پشم) او را نخور؛ به سر و صورتِ آراسته و سبیلِ پرپشتِ او نگاه نکن، چرا که در باطن و جانش، ضعف و ناتوانیِ عمیقی نهفته است.

اگر این پیام و نغمه‌ای که می‌شنوی برایت خوشایند و دلنشین است، برخیز و با شور و حرارتِ تمام به سوی آن گام بردار؛ سرت را به نشانه بی‌اعتنایی تکان مده و این سخنان را با بی‌توجهی و سبکسری نشنو.