دیوان شمس - غزلیات

ای ساقیِ روح‌بخشِ من، به حقِ ذاتِ پروردگار، از کوثرِ رحمتت به من بنوشان و در سرِ من که از عشقِ تو مست است، جامِ شرابِ سرخِ الهی را بریز.

تو خود دریای بخشندگی هستی، پس از کرمِ خویش مرا بی‌نیاز کن؛ تو همچون باغِ بهشتی (ارم) برای من هستی، پس ثمره‌ی لطف و زیبایی‌ات را به دامانِ من بریز.

ای کسی که مانندِ فرشته‌ای از آسمان به زمین فرود آمده‌ای، با خطابِ آسمانی‌ات (اشاره به الهامِ حق)، جان و اندیشه‌ی مرا به مقامِ نبوت و درکِ حقیقت رساندی.

به مجلسِ انس بیا و شرابِ عشق بده و رسمِ تازه‌ای از شادمانیِ بهاری بنا کن؛ چرا که چهره‌ات چون گلستان و قامتت همچون صنوبر، دلرباست.

اگرچه دلم در بتکده‌ی دنیا هر لحظه به صورتی و زیبایی‌ای دل می‌بندد، اما هیچ‌کدام از آن‌ها به پای زیباییِ صورتِ تو نمی‌رسند و هنرمندی در تصویرگری، همتای تو نیست.

مستیِ عشق مانندِ دودی به سرم می‌پیچد و لنگرِ تعادلِ مرا می‌گسلد؛ چهره‌ی زردِ من (از غمِ فراق) با دیدارِ تو همچون طلا سرخ و درخشان می‌شود.

از دریای بیکرانِ کرمِ تو چه چیزی کم می‌شود اگر کسی جرعه‌ای از آن بنوشد؟ و از فضلِ خداوند چه چیزی کاسته می‌شود اگر حتی به حالِ فردی گنهکار (کافر) نیز برسد؟

به این دلِ بی‌قرار و مضطرب، با نوشاندنِ جامی از شرابِ عشق، آرامش ببخش و این صدفِ وجودِ مرا با بخشیدنِ گوهرِ حقیقت، ارزشمند ساز.

یا مرا از بندِ افکارِ بیهوده رها کن یا به اصل و فطرتِ نخستینم بازگردان، و یا نردبانی از عشق بساز و دری از آسمانِ حق به رویم بگشا.