دیوان شمس - غزلیات

حتی اگر تمامِ ماه و خورشید و مشتری، ارزشِ وجودِ خود را نثارِ یک بوسه از تو کنند، باز هم آن را نفروش؛ چرا که تو از تمامِ این زیباترین‌های آسمانی، زیباتر و والاتر هستی.

حتی اگر هزاران جان و دل، آرزومندِ رسیدن به تو باشند و بر درگاهت اقامت گزینند، در را به روی آن‌ها باز نکن؛ زیرا جایگاهِ تو فراتر از این جان و دل‌های محدود و خاکی است.

آینه در برابرِ عظمتِ تو کیست که بتواند شکوهِ تو را بازتاب دهد؟ قسم به جانت که تو از بندِ تصویر و صورت رها هستی و نیازی به آینه نداری.

در برابرِ گردشِ روزگار و تقدیر تسلیم مشو؛ چنان بر مرکبِ وجود سوار شو و بر خویش مسلط باش که روزگار همچون غلامی چابک، زین‌پوشِ (غاشیه) تو را بر دوش بگیرد و در رکابِ تو خدمت کند.

آن انسانِ سنگ‌دلی که بختِ یاری‌اش کرد و راهِ نجات یافت، وقتی به درونِ خویش نگریست، دریافت که دیگر آن سنگِ بی‌ارزش نیست و به گوهرِ تابناکِ انسانیت رسیده است.

ای دل، از قالبِ تنگِ من و خودخواهی رها شو و به سوی دستِ یاری‌بخشِ عشقِ او بشتاب؛ با بالِ پرتوانِ عشقِ او پرواز کن، زیرا پرواز با بالِ ضعیفِ خودخواهیِ خویش، بیهوده است.

به دنبالِ شاهِ شمسِ دین، تا تبریز بدو و پیش برو؛ لشکرِ عشق همراهِ اوست، تو نیز همراه شو که از همین لشکریانِ عاشقی.