دیوان شمس - غزلیات

ای کسی که آتشی عجیب و جان‌سوز در عمق وجود من افروختی؛ این آتشِ عشق در دل من خانه کرد و ماندگار شد، اما تو چرا من را در این میانه تنها رها کردی و به سفر رفتی؟

آتشِ عشقِ تو در دلِ من ساکن شد و با جانم انس گرفت؛ از این آتشِ خود بخواه که به جای سوزاندن، برای من همچون آبِ حیات عمل کند و به جانم طراوت و زندگی ببخشد.

طعم و خیالِ تو قلبِ مرا از شدتِ تأثیر از هم می‌درد؛ ای که غمِ تو برایم همچون شکر شیرین است و من در برابرِ تو بسیار ظریف و شکننده، همچون کاغذی هستم.

شمع در برابرِ سوختنِ خویش شکیبایی می‌کند تا سرانجام تمامِ وجودش به نور تبدیل شود؛ نور از هر چیزی برتر است، به‌ویژه نوری که ازلی و ابدی باشد.

آن نوری که از اصلِ خویش دور افتاد، در جستجویِ روحِ یگانه و یکتا برآمد؛ ماهِ وجودِ من بدونِ بهره‌مندی از فضل و بخششِ الهی، در تاریکی و گرفتگی فرو رفت.

سرانجام از سویِ لطفِ الهی نشانه‌ای رسید و حقیقتِ یگانگیِ بی‌‌پایان، پیشوا و راهنمایِ جانِ من شد.

خشمِ حیوانیِ درون مهار شد و درهای مهر و مهربانی گشوده گشت؛ گویی حصاری از لطف بر گردِ شهرِ وجود کشیده شد و این شهر از تمام پلیدی‌ها رهایی یافت.