دیوان شمس - غزلیات

تو که با همه آدم‌ها فضولی می‌کنی و در برابر ما، ملول و خسته‌ای، برو که در این راهِ عشق، تو خیلی نادان و ساده‌لوحی.

ای کسی که در امور بی‌فایده دخالت می‌کنی و نسبت به یاد خدا بی‌حوصله‌ای؛ از آنجا که تو از اصل و ریشه‌ی حقیقت نیستی، برو که مثل یک بیگانه و ناآشنا می‌مانی.

مستِ خودت شده‌ای و مدام تغییر حال می‌دهی (گاهی ترش‌رو و گاهی خوش‌رو)؛ تو با آن نازک‌طبعی و غروری که داری، این چه نادانی و بیگانگی عمیقی است که در کار خود داری؟

اگر تو صرفاً یک کتاب‌خانه (مملو از اطلاعات) هستی، پس طالبِ باغِ روح نیستی؛ اگرچه در ظاهر اصل و نسب‌دار به نظر می‌رسی، اما در باطن، بی‌ریشه و بدون مبانیِ معرفتی هستی.

برو و وجودِ مسیِ خودت (ارزشِ ناچیزِ مادی) را در راهِ کیمیای جان خرج کن، تا اینکه از آن ارزش‌هایِ والایِ الهی محروم نمانی و در حسرتِ کمترین چیزها نمانی.

به ضمیرِ خودم گفتم که تا کی می‌خواهی درگیرِ این خیال‌هایِ مادی و جسمانی باشی؟ آیا تو از طرفِ هر آدمِ بی‌روح و سردی، پیام‌رسانی هستی که به قلبِ من می‌فرستی؟

نورِ خداییِ شمسِ تبریزی، راهِ سالکان را چنان ایمن و روشن کرد که حتی اگر تو موجودی اهریمنی (غول) هم باشی، در پناهِ او به سلامت می‌رسی.