دیوان شمس - غزلیات

پیش از آنکه هستی از نیستی پدید آید، من در آن ساحتِ وحدتِ مطلق، یگانه و فراتر از دایره وجود و عدم بودم.

روح انسان برای سالیان متمادی و فراتر از محاسبات زمانیِ ما، در حال پرواز و تکاپو بوده و همواره به شکلِ قلندری پاک و جاودان در ساحتِ ابدیت باقی مانده است.

آتش عشق که به هیچ مکانی محدود نمی‌شود، جسم و جانِ مرا پاک سوزانده و تنها گوهرِ فقر (تهی‌دستی از علایق دنیوی) مانند سمندری در میانِ این آتش باقی مانده است.

کسی که از خویشتنِ خویش بیرون می‌رود، مدام در حال رشد و فزونی است. آن جانِ زیبایی که در این راه فدا می‌شود، از گذشتن از خود، بهره‌ای عظیم می‌برد.

به کوره دلی که در آن حقیقتِ عشق جریان دارد بنگر؛ آنجا که تفاوتِ کفر و دین از میان می‌رود و جانِ عاشقان در این دکانِ زرگری، همچون طلا ناب و ارزشمند می‌شود.

باید هستیِ خود را فدای فقرِ حقیقی کنی، فقری که از هرگونه ریا و ردای ظاهری مبراست؛ چرا که از همین فقرِ عارفانه است که نورِ الهی از عرش تا فرش پرتو افکنده است.

مستِ جامِ شمسِ دین باش و میکده روزِ الست را بنگر؛ کسی که به خاطرِ عشق و معرفت، غمِ دنیوی را به هیچ می‌گیرد و ضامنِ بقای حقیقتِ عشق است.