دیوان شمس - غزلیات

جانم به فدای عاشقانِ واقعی که عشقبازی، والاترین و خوش‌ترین آرزوی آن‌هاست؛ ای جوان، به جز عشق که سرچشمه‌ی بقاست، هرآنچه در این جهان هست، بادی گذرا و بی‌مقدار است.

من از میِ عشق سرمست و بی‌قرارم و شعله‌های آتشِ عشق، فرشِ زیر پای من است؛ تو نیز گام در این آتش بگذار و دست از دورویی و نفاق بردار.

از سوی آسمان تا زمین، رشته‌ای از نور و آتشِ حقیقت کشیده شده است؛ اگر در جست‌وجوی حقیقت هستی، این سلسله و پیوندِ الهی را چنگ بزن و همراه شو.

از کیفیت و ماهیت عشق نپرس، زیرا عشق نوعی جنون است که از عقل فراتر می‌رود؛ این عشق، تمامیِ قیدوبندها و زنجیرهای منطق را درهم می‌شکند، نه از روی حماقت و نادانی، بلکه از سرِ کمال و حقیقت‌جویی.

ای جوان، عشق را پرستش کن که خوش‌ترین تجربه زندگی است؛ با جان و دل به سوی این مسیر برو که نزدِ صادقان، راهی است پاک و لطیف و راستین.

وقتی راهِ تو فنا شدن و محوِ خودخواهی است، دیگر هیچ دشمنی نمی‌تواند با تو مقابله کند؛ اصلاً چه کسی تاب و توانِ مواجهه با آتشِ تند و خالصِ عشق تو را دارد؟

تو جانِ مرا بنده و اسیرِ خود کن، زندگیِ مرا با عطرِ حضورت زنده گردان، مرا از خودِ دنیوی‌ام مست و بی‌خود کن و حقیقتِ خالق را در وجودم آشکار ساز.

برای لحظه‌ای سکوت کن تا در آن خموشی، فریادی از حقیقت بشنوی؛ در زمانِ سخن گفتن، خاموشی برگزین که در همین سکوت، تو حقیقت را بیان می‌کنی.

سخن گفتن بدونِ بهره‌مندی از دل و جان، مانندِ بانگِ گوساله‌ی سامری، پوچ و بی‌حقیقت است؛ ای جوان، این راهِ درست نیست، راهِ راست را در پیش بگیر که تو آگاه و کاربلدی.