دیوان شمس - غزلیات

چه لحظه مبارک و فرخنده‌ای است آن زمانی که تو، ای محبوبِ زیباروی من، به وصالِ من می‌رسی؛ آمدنِ تو برای جانِ من، همچون لحظه دمیدنِ روح در کالبدِ بی‌جان در سپیده‌دمِ صبح، پاک و حیات‌بخش است.

آن زلف‌های سرکشِ تو، گویی به من مژده دادند که شبِ هجرانِ تو به خوشی پایان می‌پذیرد. اما حال که تو از این سفرِ معنوی، همچون آتشِ سوزان و فروزان بازمی‌گردی، کِی به این وطن (مقامِ وصالِ من) خواهی رسید؟

چه زمانی خورشیدِ وجودِ تو، همچون برجِ حَمَل (آغاز بهار) بر دلِ من می‌تابد؟ تا تو که خود همانندِ آبِ حیات‌بخشی، بر گلزارِ جانِ من جاری شوی و وجودِ پژمرده‌ام را تازه کنی.

من نیز همچون حسن، از دستِ رنج و اندوهِ فراق، جرعه‌ای زهر می‌نوشم؛ ای کسی که چون پادزهرِ معنویِ پیامبرِ اسلام عمل می‌کنی، کِی به دادِ این بوالحسن (عاشق) می‌رسی؟

اگرچه دردِ فراقِ تو با چابکی و تیزی به جانِ من می‌تازد و خونِ دلم را می‌ریزد، اما جانم به این امید زنده است که تو در لحظه‌ای که این دلِ شکسته تابِ تحمل ندارد، به فریادش برسی.

در آن لحظه که تو برسی، دیگر «تویی» و «منی» در کار نیست؛ گویی من از میان می‌روم و تو همه چیز می‌شوی. بدن وقتی تو به آن می‌رسی، چنان لطیف و پاک می‌شود که به کالبدِ جان و روح بدل می‌گردد.

ای کسی که چرخِ فلک تو را به بند کشیده است، دیگر ننگِ وابستگی به این دنیا را تحمل نکن؛ شاید به بویِ خوشِ گیسویِ یار، بتوانی ریسمانی بیابی و از این چاهِ دنیا به اوج برسی.

در مقامِ بلندِ عشق، دیگر زن و مردی در کار نیست؛ تمامِ قیدوبندهای جنسیتی و انسانی رنگ می‌بازد. وقتی به جمالِ ابدیِ خداوند می‌رسی، همه این تفاوت‌های ظاهری در خونِ عشق حل می‌شوند.

وقتی زیباییِ تو جلوه‌گر می‌شود، یوسفِ مصر در برابرِ شکوهِ تو سرِ تعظیم فرود می‌آورد؛ و چنان قدرتی داری که حتی مرده از گور برمی‌خیزد، آنگاه که بر سرِ کفنِ او می‌رسی (اشاره به حیات‌بخشیِ معشوق).

لطف و عنایتِ خیالِ شمسِ تبریزی از تبریز در کمینِ جانِ من است. تو ای طالبِ حقیقت، باید چنان خود را خالص کنی که به اصلِ دین برسی تا ببینی به چه مقام و جایگاهی دست می‌یابی.