دیوان شمس - غزلیات

حتی خانه‌ی کعبه که خود قبله‌گاهِ عالم است، گردِ کوی این محبوبِ زیبا می‌چرخد. خدایا، این چه حقیقتِ شگفت‌انگیزی است و این چه زیباییِ ویرانگر و خیره‌کننده‌ای است؟

ماه آسمان در برابر درخششِ رخسارِ او، چون قرصی شکسته و ناقص به نظر می‌رسد و تمامِ شیرینی‌های عالم در برابرِ شهدِ لبانِ او، همچون مگسی ناچیز و بی‌مقدار است.

تمام پادشاهانِ پیروِ دین و تمامِ فرشتگانِ پاک‌نهاد، در برابرِ این محبوب سجده می‌کنند و از او طلبِ لطف و رحمت الهی دارند.

او که صاحبِ هزاران دریای معرفت است، وجودش چون صدف، گوهرِ گران‌بهای عشق را در خود جای داده است؛ او از مقامِ عزت و بزرگی، چنان مرتبه‌ای بلند دارد که در تصور نمی‌گنجد.

این محبوبِ راستین، همان بهشت و لذت و شادیِ واقعی است و در میانِ غلبه‌ی نورِ وجودش، نشانه‌ای عظیم از قدرتِ خداوند نمایان است.

این دعوتِ الهی را بشنو و خود را برای پاسخ دادن به آن آماده کن؛ چرا که ذره‌ای ناچیز (انسان) در برابرِ خورشیدِ حقیقت (محبوب) قرار گرفته و به دنبالِ هم‌ترازی با اوست.

ای شمسِ تبریزی که محرمِ اسرارِ خدایی، ای صاحبِ هزاران کرامت؛ کلامِ تو همچون شرابی است که در دریایی بی‌کرانِ حقیقت جاری شده است.