دیوان شمس - غزلیات

اگر جانِ من از کالبد بیرون رفت و دیگر بازنگشت، چه اتفاقی می‌افتاد؟ در واقع اگر جانِ من از تن جدا می‌شد، فارغ از هر وضعیتی، به راستی و درستی می‌رسید.

این جان در هر حالی، چه کژ و چه راست، چه کم و چه کاسته، از قید و بندِ نیک و بدِ عالمِ مادی رها و آزاد بود.

در آن مقامِ والایِ روحانی، نه مداخله‌گری بیهوده‌ای بود، نه ملالی و اندوهی، نه دانشِ ظاهری و نه حماقتی؛ آنجا فقط طبلِ شادی و تحیت کوبیده می‌شد.

ای خواجه، چرا جانِ مرا به گرو می‌گیری؟ تو نمی‌روی، من هستم که به سویِ ابدیت سفر می‌کنم؛ من کهنه و فرسوده نیستم، جانی تازه یافته‌ام و در سایه‌ی مددِ الهی هستم.

آتشِ هجران و نفتِ شهوات نمی‌تواند مرا نابود کند، و اگر هم مرا در خود گیرد، باز مرا سالم بازمی‌گرداند؛ چرا که وقتی عددی محدود را ببلعد، آن را به بی‌عددیِ مطلق بدل می‌کند.

بر بالایِ مزارِ من ایستاده و فریاد بزن، ای کالبدِ کشته‌شده‌ی من؛ بدان که اگرچه صورت و ظاهرِ من در گور است، اما حقیقتِ من در چمنزارِ حقایق جای دارد.

اگرچه آن پیکر در گور است، اما با ذاتِ یگانه‌ی حق همنشین و خوش است؛ آنکه در چنین دامی از عشق گرفتار است، چگونه ممکن است دام‌های دنیوی یا درندگانِ هوایِ نفس او را تباه کنند؟

و آن کسی که از این حقیقت دور مانده است، اگرچه به ظاهر مثلِ منصورِ حلاج هم بزرگ و پیروز باشد، از یک مورچه بیچاره‌تر است، زیرا از حقیقت و اصلِ وجودی بی‌بهره است.