دیوان شمس - غزلیات

تفاوت عمیقی میان ماهیت و جایگاه من و تو وجود دارد؛ من آن‌گونه که تو هستی نیستم و تو نیز آن‌گونه که من هستم نیستی. ما در دو دنیای متفاوت از هستی سیر می‌کنیم.

تمامِ هستی من در فرمان توست و تو چنان در وجود من رخنه کرده‌ای که گویی خون در رگ‌های منی. حتی اگر به جایگاهِ رفیعِ ماه و خورشید برسم، باز هم در برابر عظمت تو ناچیزم.

ای کسی که زیبایی‌ات پریان را به حسد وامی‌دارد، وقتی از کنار من عبور می‌کنی، این‌چنین شتاب‌زده حرکت نکن؛ کمی درنگ کن تا بتوانم حضور تو را دریابم و بشناسم.

دیشب از کنار در خانه‌ام گذشتی اما من تو را احساس نکردم. این جان و روانِ درونی من بود که به گوش جانم ندا داد که آنکه گذشت، تو بودی.

از آنجا که جان و دلِ ما همچون گیاهانی در خاکِ آستانِ تو می‌رویند، دیگر جان و دلی که من از آنِ خود می‌دانم، چه ارزشی دارد؟ در حالی که تو خود، جان و دلِ منی.

ای که نگاهت بر ما ناظر است و همچون خرد، در وجودمان حضور داری؛ با این همه، مرا کجا آن شهامت و توانایی است که بتوانم به جهان اعلام کنم که تو کیستی؟

از آنجا که تو مرا با اجبار و کشیدنِ گوش از جایگاهی که در آن بودم (خودبینی) بیرون کشیدی، اکنون مرا بر آن مناظرِ بلندِ حقیقت که جایگاهِ توست نیز بنشان.

من مستِ توام و تو نیز از عشقِ من مستی، و به همین سبب لغزش و خطا از من سر زد. من به این حقیقت نمی‌رسم، اما بدان که تو خود مرا به آن خواهی رساند.

از تمام این گفتگوها دست می‌شویم و لب از سخن فرو می‌بندم و صبر پیشه می‌کنم. این سکوت، عذرخواهی من است برای گناهِ آن زبان که گستاخانه ادعا کرد تو کیستی.