دیوان شمس - غزلیات

تو هم نگاهِ منی و هم پیامِ خوشِ من؛ تو همچون ماهِ درخشان در آسمانِ جانم می‌تابی و شیرینیِ وجودت، فراتر از هر شیرینی است؛ چنان‌که گویی در اوجِ کمالِ شهد و شکر هستی.

تو گنجینه‌ی اقبالِ منی و گره‌گشایِ غم‌هایم؛ تو هم جامِ میِ معرفت هستی که مستم می‌کند و هم نوری که سیاهیِ شبِ فراقِ مرا به سحرِ وصال تبدیل می‌کنی.

زیباییِ تو چنان است که بر گل‌های سرخ و سمن‌ها طعنه می‌زنی و آن‌ها را بی‌مقدار می‌کنی. تو چنان بلندمرتبه‌ای که به آسمان‌ها هجوم می‌بری و ماه و زهره را شیفته و اسیرِ خود می‌کنی.

ماه چقدر باید در آسمان گردش کند تا شایستگیِ دیدنِ تو را بیابد؟ و چه میزان باید صبر و شیرینی (تحملِ رنج) صرف شود تا سرانجام تو به سویِ او نظری بیفکنی؟

عقل چه بسیار در هوسِ رسیدن به زنجیرِ زلفِ تو، دیوانگی کرد. دلِ من نیز در این مسیر، هزاران بار تغییرِ حال داد تا سرانجام تو بر آن گذر کنی و نگاهی به آن بیندازی.

آن جامِ شرابِ شادی‌بخش را به من بنوشان؛ سخن گفتن را رها کن و باده بده. بشتاب که خروسِ سحری از بس ناله کرده و خبر از طلوع داده، خسته و درمانده شده است.

اگر در خراباتی که عاشقانِ پاک‌باخته در آن هستند، زیبا‌رویانِ بسیاری وجود دارند، تو ای معشوقِ زیبا‌چهره، از گلستانِ دیگری آمده‌ای و با همه آن‌ها متفاوتی.

هم تو به جنونِ من مدد می‌رسانی و هم کمال و زیباییِ عقلِ منی. تیرِ بلا از جانبِ تو می‌آید، اما خودت هم سپری هستی که مرا از همان بلا حفظ می‌کنی.

هنگامی که صلاح و درستیِ دل و دین، نگهبانِ مجلسِ دل شد، مادرِ دولت (سعادت) چنان عمل کرد که جانِ لطیفِ تو مانندِ پدری پرورش‌دهنده برای آن باشد.