دیوان شمس - غزلیات

خداوند تصویر خویش را در دل تو نهاده تا نگاهت به غیر منحرف نشود و لطفی بی‌کران به تو ارزانی داشته تا از مرزهای بندگی و اعتدال خارج نشوی.

اگر می‌خواهی با صوفیانِ پاک‌سیرت در حالِ خوش و وجدِ عرفانی همراه شوی، باید از این زندانِ دنیا که محدود به شش جهتِ مادی است، پا فراتر بگذاری.

تو دری پنهان در درون خود داری؛ پس دیگر در پیِ جهت‌های مادی نباش. این همان دری است که روحِ تو هر شب در عالمِ خواب، از آن به سوی عالمِ بالا پرواز می‌کند.

هنگامی که روحت به سوی عالم بالا پرواز می‌کند، ریسمانی از تعلقات و خیالات به پای تو بسته‌اند تا صبحگاهان تو را به دنیا بازگردانند و نگذارند پیش از رسیدن به کمال، از این عالم جدا شوی.

به این رحمِ دنیوی بازگرد و بمان تا خلقت و کمالِ معنوی تو به اتمام برسد. این جهان همانند رحمِ مادر است و رنج‌ها و سختی‌های آن، همچون خونی است که غذای رشدِ روح توست.

هنگامی که جانِ تو بال و پر درآورد، پوسته تن را شکست و رها شد. اکنون آن جان، همچون «جعفر طیار» به مقامی بلند رسیده و جلوه‌ای از آزادی و کمالِ الهی را نمایش می‌دهد.