دیوان شمس - غزلیات

پیش از این مشتاق بودم که کسی خریدارِ سخنانم باشد و کلامم را ارج نهد، اما اکنون از تو درخواست می‌کنم که این گفتار و این هوی‌وهوس‌ها را از من بازپس‌گیری و مرا از بندِ خودِ من برهانی.

بسیار بت‌های ذهنی و اعتقاداتِ ساختگی برای فریب دادن دیگران تراشیدم؛ اما اکنون که مستِ عشقِ الهی (خلیل) شده‌ام، از شغلِ بت‌تراشیِ آزر‌وارِ خود بیزار و سیر گشته‌ام.

حقیقتِ بی‌نقش‌ونگاری (خداوند) بر من نمایان شد و تمامِ ابزارهای ساخت‌وسازم از کار افتاد؛ پس ای مدعیان، برای رونقِ دکانِ بت‌گریِ خود به دنبال استادی دیگر باشید که من دیگر در این راه نیستم.

دکانِ ذهنم را از آنچه در آن بود تخلیه کردم و تمامِ تخیلات و محاسباتم را دور ریختم؛ ارزشِ جنونِ عاشقانه را درک کردم و از بندِ اندیشه‌ها و تفکراتِ منطقی رها شدم.

اگر هر صورتی (خیالی) به دلم راه یابد، به او می‌گویم ای گمراه‌کننده، از دلِ من بیرون برو؛ حتی اگر آن صورت، ظاهری بسیار زیبا و فریبنده داشته باشد، آن را ویران خواهم کرد.

چه کسی شایسته است که مجنونِ لیلیِ حقیقت باشد؟ تنها کسی که از آن جهانِ علوی و الهی، جانی در کالبد داشته باشد، پرچم‌دارِ این عشق خواهد بود.