دیوان شمس - غزلیات

ای آن که در مقامِ عشق، همچون سوارکاری بلندمرتبه هستی که از عالمِ غیب و معنا به این سو آمدی؛ تو با آمدنت، تمامیِ دلبستگی‌ها و مستی‌های دنیوی را ویران کردی تا به میدانِ قلبِ من وارد شوی.

هنگامی که ساکنانِ ملکوت هم از رویِ بزرگی یا ناتوانیِ ما، روی از ما برتافتند و ما را نادیده گرفتند، تو با صلابت و غروری ملوکانه (همچون کسی که سبیل می‌تابد)، به سوی آنان یورش بردی و مغلوبشان ساختی.

تو که تنها با یک گام، از هر دو جهانِ مادی و معنوی فراتر رفته‌ای؛ شگفتا که چه میدانِ وسیع و بی‌انتهایی پیش رو داشتی که چنین با شتاب بر اسبانِ قدرتِ خود تاختی؟

در حالی که جهان بر پایه‌یِ نظم و حجاب‌ها بنا شده است، عشقِ تو همه‌چیز را ویران کرد؛ تو با آن هجومِ شورانگیز به سویِ وجودِ آدمی، هیچ پرده و مانعی را بر جای نگذاشتی.

عقل در برابرِ شکوهِ تو سرگشته و حیران شده و حتی عشق نیز از عظمتِ تو مات و مبهوت مانده است؛ اکنون که تو به قلمروِ جانِ من تاختی، جسمِ خاکی دیگر نام و نشانی ندارد و بی‌ارزش است.