دیوان شمس - غزلیات

در هر لحظه، ندایی شگفت‌انگیز از جانب عالمِ بالا به گوش جان می‌رسد، اما تنها کسانی که در حال و هوای عرفانی و معنوی به سر می‌برند، توانایی شنیدن آن را دارند.

ای کسی که سرت را مانند حیوانی چهارپا به زیر انداخته‌ای و تنها به خوردن و آشامیدن و دلبستگی‌های دنیوی سرگرمی، لحظه‌ای سرت را بلند کن و به بالا بنگر تا شاید نشانه‌ای از عالم غیب را مشاهده کنی.

ساقیِ عالمِ معنا در این زمانه، ظرفِ لبریز از فیضِ آسمانی را گشوده است؛ او با دمِ روح‌بخشِ خود لشکری از پاکان را مدد می‌رساند و با شرابِ معرفت، نشانِ پیروزی و رهایی می‌بخشد.

کجاست آن مردِ دلاور و شیربیشه حقیقت که بتواند بر نفسِ اماره پیروز شود؟ برای نوشیدنِ باده‌ی الهی، انسان باید خویِ شاهانه و جوانمردی (فتوت) داشته باشد.

بسیار مایه تأسف است گوشی که تنها درگیرِ شنیده‌های دنیوی است و نوای آسمانی را نمی‌شنود؛ همچنین بدبخت است جانی که هیچ بهره‌ای از عشقِ حق نبرده و در زندگیِ مادی خود هیچ آسایش و لذتی از وصلِ پروردگار ندارد.

چه می‌شود اگر شبی از اعماق جان، پروردگارت را صدا بزنی؟ آنگاه از زندانِ تنگِ تن و کالبدِ خاکی رها می‌شوی و به ساحتِ وسیعِ ملکوت گام می‌نهی.

بندهای تعلق و وابستگی‌های دنیوی را از پاهایت باز کن تا بتوانی به سوی آسمانِ حقیقت پرواز کنی؛ وقتی همچون آسمان بی‌کران و بلندمرتبه شدی، از هر گزند و آسیبِ دنیوی در امان خواهی بود.

اگر رازی از عالم جان آشکار کنی، از شمشیر مرگ و نابودی در امان می‌مانی و به باغی از معرفت وارد می‌شوی که هیچ خزان و ویرانی‌ای به آن راه ندارد.

من سکوت می‌کنم، من خاموش می‌شوم تا خودِ عشق زبان باز کند و وصفِ خود را بگوید؛ وصفی چنان زیبا و جان‌پرور که هیچ پایان و غایتی برای آن متصور نیست.