دیوان شمس - غزلیات

ای پادشاهِ بلندمرتبه، تو از قلمروِ ابدیت و ملکوتِ خداوند به سوی ما آمدی. تو با قدرت و شکوهت بر قلب‌هایِ سرکش و مغرور چیره شدی و پرچمِ اقتدار و فرمانروایی را برتر از تمامِ شاهان برافراشتی.

ای خاستگاهِ تمامیِ کارهایِ بزرگِ روح، تو از عالمِ بی‌مکان (عالمِ غیب) ظهور کردی. حضورِ تو چنان پرتوافکن است که خورشیدها و آسمان‌هایِ فراوان در برابر عظمتت مانند غباری ناچیز و بی‌مقدار هستند.

تو مشعلی از نورِ معرفت برافروختی که تمامِ مفاهیمِ زمان (روز و شب) را در خود سوزاند و نیست کرد. تو چنان حقیقتی را نمایان کردی که نیکی در برابرِ آن عظمت، احساسِ خجالت کرد و بدی نیز جایگاهی برای خود نیافت.

ای محبوبِ زیبا که مانند پری پنهان هستی، از رویِ حسادتِ عشق، به جانِ من درآ و دل را بربا. تو برایِ ستاره‌هایِ آسمان مانند سیاره‌یِ زهره درخشان هستی و مظهرِ لطافتِ خدایی می‌باشی.

ای محبوبِ من، با ناز و خرام قدم بردار، زیرا تو در ساحتِ مقدسِ حرمِ جانِ من، هم آرزویِ نهاییِ هر عابدِ پرهیزکاری و هم جهت و قبله‌گاهِ هر پرستشگری هستی.

چهره‌یِ نورانیِ تو نقشی بی‌همتاست که آفریدگارش آن را به پاکی پرداخته است. آیا این زلفِ سیاه و پیچیده‌یِ تو یک گیسویِ معمولی است، یا ردی از ردایِ مبارکِ پیامبر (ص)؟

هنگامی که شمس تبریزی از میان می‌رود، جانِ من مانند سایه‌ای در پیِ او روان می‌شود. برایِ چشمانِ غبارگرفته‌یِ ما، دیدارِ او مانند دارویِ شفابخش یا نوری ابدی و آسمانی است.