دیوان شمس - غزلیات

این عشق که مانند دوره‌گردی همواره در حرکت است و طبله‌ (سبد کالای) خود را بر سر گرفته، به هر جا که می‌رود، مردگانِ از نظر معنوی را بدون هیچ نیرنگ و حیله‌ای زنده می‌کند و به آنان حیات می‌بخشد.

سفره‌ پربرکت و سخاوتمندِ من، جانِ مردگان را زنده می‌کند. آیا گدایی (نیازمندی) پیدا می‌شود که از این خوانِ کرم، توشه‌ای با خود ببرد؟

من گاهی تو را در آغوش می‌گیرم و گاهی تو را با سختی و زهرِ آزمون پر می‌کنم؛ پس ای کسی که در دست من مانند پیمانه و ابزارِ اندازه‌گیری هستی، حقیقتِ کارِ مرا درک کن.

اگر حتی یک دانه کوچک (از خدمت یا معرفت) به من تقدیم کنی، آن را به صدها معدنِ طلا تبدیل می‌کنم و اگر در حدِ یک قلّه‌ کوچک باشد، آن را به دریایی شیرین مبدل می‌سازم.

از تو ناداری و نیستی است و از من بخشش و کرم؛ از تو رضایت و تسلیم است و از من لطف و وعده‌های نیکو. من پیشِ کرمِ تو، صدها اطلس و پارچه نفیس چون پیله‌ای ناچیز می‌بینم.

هر لحظه به ناامیدان، بدون آنکه کشت‌وکاری کرده باشند، خرمنِ نعمت می‌دهم و به درویشِ راه، بدون اینکه نیازی به ریاضت‌های طولانی (چله‌نشینی) داشته باشد، مقامِ قربِ الهی می‌بخشم.

من در دل‌های تنگ و اندوهگین، چشمه‌ زلالِ شکر و شیرینی جاری می‌کنم و اندیشه‌های خوش و گوارا را در ذهن و فکرِ آنان می‌نشانم.

اسبِ همت و دین‌داریِ خود را در راه حق بران؛ اگر هم اسبِ تو در این مسیر از پای درآمد و مرد، غصه مخور که به جای آن، در هر سو گله‌ای از اسب‌های تازه‌نفس برایت فراهم می‌کنم.

خاموش باش و حرفی نزن و جز آنچه حق به تو می‌بخشد، هیچ طلب نکن. با رضایتِ کامل، همچون دیگی بر روی آتشِ بلا، در حالِ جوشیدن و کمال‌یافتن باش.

تبریز به واسطه انعکاسِ چهره‌ شمس‌الدین (مرشد مولانا) به بهشتِ برین تبدیل شده است؛ هر نقشی در این شهر، حورِ بهشتی است و هر جامه‌ای که می‌بینیم، لباسی بهشتی و گران‌بهاست.