دیوان شمس - غزلیات

ای آهوی خوش‌خرام که روزگار درازی است تو را دیده‌ام، آیا با این همه بی‌مهری نمی‌گویی که منِ عاشق، از تویی که مرا اسیرِ کمندِ عشق خود کردی، مهربان‌ترم؟

سردیِ رفتار و بی‌توجهیِ تو مرا همچون آتش می‌سوزاند؛ هرگاه تو را می‌خوانم، سردی می‌بینم و هرگاه به سوی تو می‌آیم، با روی‌گردانی و دوری، خود را از من پنهان می‌کنی.

آه، مگر نه این است که دیدگانِ من جایگاهِ لطف و مهربانیِ توست؟ و آیا قلب و جانِ من خانه و کاشانه‌ی تو نیست؟

فراق و دوریِ تو بر گونه‌هایم رنگِ زردِ زعفران (رنگِ بیماری و رنج) نشانده است و از بس که آن را با اشک‌هایم آبیاری کرده‌ام، این غم بر چشمانم نیز آشکار شده است.

کمانِ ابروی تو هر جا که تیرِ نگاهش را رها کند، بر چشمانِ من می‌نشیند؛ تیری که با خونِ دلِ من نگاشته شده و همین برای گواهیِ عشقِ من کافی است.