دیوان شمس - غزلیات

آن وجودِ زیبا و آسمانی، چکیده و عصاره‌ی تمام دو جهان است؛ به‌گونه‌ای که وقتی نقاب از چهره برمی‌گیرد و جمالِ حقیقت را آشکار می‌کند، سیاره‌ی زهره (که نماد زیبایی است) در برابر درخشش او رنگ می‌بازد و نابود می‌شود.

زمانی که او بر مرکبِ معانیِ عمیق و حقایق الهی سوار می‌شود و در مسیرِ کشفِ اسرار گام می‌نهد، چه کسی جرئت و شهامت آن را دارد که در برابرِ پادشاهی و سلطنتِ معنوی او قد علم کند؟

تمامی ستارگانِ آسمان در حیرت فرو می‌روند و شکست را می‌پذیرند، آن‌گاه که آن شاهِ حقیقت، مهره‌ی سرنوشت را در کاسه‌ی چرخِ گردون (جهان) می‌اندازد و بازیِ هستی را تدبیر می‌کند.

وقتی «روح‌القدس» او را می‌بیند، در برابرش به سجده می‌افتد و حتی فرشتگانِ بسیار نزدیک به درگاه الهی، برای کسب فیض و بهره‌مندی از دریای معرفت، به او روی می‌آورند.

او همای سعادتِ عرشِ خداوند، یعنی همان شمس تبریزی است؛ کسی که هفت دریای پهناورِ هستی در برابر عظمتِ روحِ او، همچون قطره‌ای کوچک و ناچیز است.