دیوان شمس - غزلیات

از غذایی که باعث شده چشمان بصیرت تو نابینا شود و حقیقت را نبینی، بیش از اندازه نخور؛ چرا که با این کار، حریم مقدس قلب و روح خود را تباه و نابود می‌کنی.

اگرچه گمان می‌کنی که زندگی و بقای تو وابسته به آن غذاست، اما حقیقت آن است که این زیاده‌روی باعث تیرگی و بیماری 'سبل' (تاری چشم) در ضمیر و باطن تو شده و پرده‌ای بر چشمانت افکنده است.

در مسیر سلوک و حقایق الهی، مدام نپرس که چرا فلان کار را نکنم؛ زیرا همین چون و چراهای بیهوده و جدال‌های ذهنی برای دیده و بینش روح تو تبدیل به حجاب و پرده‌ای ضخیم شده است.

جسم انسان مانند طلسمی فریبنده عمل می‌کند که زهرِ دنیا را در نظر ما چون عسل شیرین جلوه می‌دهد و حقیقتِ هستی (که در اینجا به عروس تشبیه شده) را در پسِ پرده‌ای پنهان کرده است.

هنگامی که به دنبالِ ارضای هوس و لقمه‌جویی می‌روی، خیال‌پردازی‌های دنیوی به سراغت می‌آید و این تصوراتِ پوچ، حجاب‌هایی هستند که بر درگاهِ پاکی و صفای دلت قرار گرفته‌اند.

تصوراتِ برخاسته از غرایز حیوانی (طبع)، بر روی اندیشه‌های متعالی روح قرار می‌گیرد و آن را می‌پوشاند؛ در این وضعیت، عقل از شدت این حجاب‌ها فریاد برمی‌آورد که این موانع، جان‌فرسا و نابودکننده هستند.

ای دل! از این حجاب‌های متنوع و رنگارنگِ دنیوی دوری کن و خود را رها ساز؛ بشتاب و مراقب باش که همین پرده‌ها تو را از اصلِ خویش و از حقیقتِ هستی جدا نکنند.