دیوان شمس - غزلیات

مقامِ خلوت‌گزینی و هنگامِ معاشرت با یار و زمانِ گوش سپردن به نغمه‌های روحانی فرا رسیده و تو همچنان در خوابِ غفلتی؛ شرم بر تو باد که از مشاهده‌ی آن زلف‌های پریشان و دلربای معشوق بی‌خبر مانده‌ای.

از این پس، سهمِ من پیمودنِ مسیر در دلِ شب و رسیدن به درگاهِ یار است؛ شب طولانی است و آکنده از التهابِ عشق و رازهایی که بیانِ آن‌ها در روشنایی روز ممکن نیست.

آن زیبارویانِ الهی، پرده‌های پندار را می‌درند و جانِ عاشق را شعله‌ور می‌کنند؛ زیرا جلوه‌های جمالِ آن‌ها در تاریکیِ شب، پنهان و هم‌زمان آشکار است.

دیگران را به خوابِ غفلت واگذار و تو خود از این وابستگی‌ها و جفت‌شدن با مردمِ دنیا یگانه و رها شو؛ در شبِ روحانی به دنبالِ تکیه‌گاه‌های ظاهری و رواق‌های دنیوی مرو.

بدان که خلوتِ شبانه، همچون دریایی عمیق است که در ژرفای آن، مرواریدهای گران‌بهای معارفِ دست‌اول و بکر نهفته است.

ای شمس تبریزی! چهره‌ای چون کعبه نمایان کن؛ چرا که دیدارِ تو، حجِ راستینِ عارفان است و پاداشی والاتر از تمامیِ حج‌های مقبولِ درگاهِ حق دارد.