دیوان شمس - غزلیات

ای ساقی محبوب، جز آن شراب گران‌بها و سنگین که از آن مست می‌شوم، چیزی به من مده. چرا که چون از همان ابتدا همان را به من بخشیدی، غیر از آن نیز چیزی به من عطا مکن.

ای نگار و محبوبِ نام‌آور، شادی و آرامش من از وجود توست و بهارِ جانِ من نیز از تو نشأت می‌گیرد؛ پس اجازه نده که سرمایِ خزانِ جدایی به من برسد.

وقتی جانِ منی، قطعاً در برابرِ بزرگی تو من هیچم. ای یگانه، فقط با من باش و مرا به دلبستگی‌های دو جهان مشغول مکن.

تو هم پنهانی و هم آشکار؛ پس تو خود آفتِ وجودِ من (منیت) باش. تو جانِ این رهرو باش و مرا به حالِ خود و دلبستگی به جان و روانم رها مکن.

دیشب از دستِ خودت آن شرابِ عشق را به من نوشاندی؛ اکنون که در این حالِ مستی هستم، مرا در همین حال نگه دار و به هیچ حالتِ دیگری دچارم مکن.

ای محبوبِ زیبا که پوستی چون نقره داری، غیر از شرابی که رنگِ زر دارد، چیز دیگری نمی‌شناسم؛ پس چیزی که برایم غریبه و ناآشناست به من مده.

من در گلستانِ وجودِ تو نیست و نابود شده‌ام؛ بر درِ این دلم قفل بزن و اگر کسی از من پرس‌وجو کرد، هیچ نشان و خبری از من به او مده.

من همچون شیری پراکنده‌ام که در پیِ حقیقت است، اما اکنون بنده زخمِ عشقِ توام. اگر بدون تو زندگی کنم، مرا پست‌تر از سگ قرار ده (چرا که زندگی بدون تو بی‌ارزش است).

به خاطر آن ماهِ زیبا که چون ستاره بختِ من است و به خاطر آن گلِ تازه و لطیف، من با تنهاییِ تو خوش‌ترم تا با جمعِ مردم؛ پس مرا در جمعِ همگان قرار مده.

ای خسرو و پادشاهِ تبریزیان، ای شمسِ حقیقتِ جان‌بخشان، دهانم از ذکر و ستایش تو پر شده است؛ پس اجازه نده که با زخمِ زبانِ دیگران آزرده شوم.